– Τότε ήταν αλλιώς.
– Πώς;
– Tότε αγόρι μου δεν ήμασταν κοιμισμένα, τότε ο κόσμος ήξερε τι του γίνεται, διαβάζαμε εφημερίδα, ενημερωνόμασταν και συμμετείχαμε στα κοινά. Εσείς σήμερα είστε κοιμισμένα με ένα κινητό στο χέρι, στο κέντρο της Αθήνας να σας αφήσουν δεν ξέρετε πως να γυρίσετε σπίτια σας.
Αυτή είναι μια συνηθισμένη κριτική που πολλοί συνομήλικοι μου θα έχουν ακούσει κάποια στιγμή της ζωής τους. Αυτή την κριτική την άκουσα και εγώ στην προσπάθεια μου να εξηγήσω σε έναν άνθρωπο αρκετά μεγαλύτερο μου τι είναι τα hashtags στο ίντερνετ και πως λειτουργούν.
Του έφερα για παράδειγμα το #me too, του εξήγησα ότι είναι ένας τρόπος διαδικτυακής κινητοποίησης, ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης. Του εξήγησα ότι όλοι και όλα έχουν ανάγκη ένα #me too. Ένα #me too για την σεξουαλική κακοποίηση, ένα για τον φασισμό άλλο ένα για την παιδεία, για την υγεία και ούτω καθεξής. Υπερασπίστηκα στην συζήτησή μου το #me too μέχρι τέλος. Η αλήθεια είναι πως το είχα πάρει και λίγο πατριωτικά, το είδα σαν μια κόντρα του “νέου” με το “παλιό”.
Η αλήθεια να λέγεται δεν ίδρωσε καν το αυτί του, μου είπε πως αυτά είναι μπούρδες, ότι όλα τα #me too του κόσμου να υπήρχαν είναι μια τρύπα στο νερό, δεν λύνεται κάτι έτσι, δεν ξυπνάνε οι λαοί, λέει, από την οθόνη.
Του ζήτησα να μου εξηγήσει αυτά που έλεγε και μου είπε :
– Όταν κάποιος βλέπει μια φωτιά και βλέπει ότι καίγεται όσες φωτογραφίες και να την ανεβάσει, όσα post και να την κάνει, την φωτιά δεν πρόκειται να την σβήσει αν δεν πάρει έναν κουβά νερό να τον ρίξει πάνω της.
– Μα δεν είναι θέμα να σβήσεις καμιά φωτιά, απλά είναι μια εικονική διαμαρτυρία και ταυτόχρονα μπορείς να ευαισθητοποιήσηεις και άλλους.
– Αν περιμέναμε εσένα, μου λέει, χαθήκαμε. Τυφλοί είμαστε; Δεν βλέπουμε τον καπνό; Τι είσαι πυροσβέστης; Θα μας σώσεις απο το κινητό σου;
Εγώ κάπου εκεί άρχιζα να τσαντίζομαι απο τις ειρωνείες του, και απάντησα ότι δεν προτείνει τίποτα απλα είναι μαλωμένος με κάθε τι “καινούργιο”.
Αυτός συμπλήρωσε :
– Οι φλόγες του φασισμού, της σεξουαλικής κακοποίησης κ.τ.λ. δυστυχώς δεν σβήνονται έτσι. Έτσι συνήθως φτάνουμε κατόπιν εορτής στις στάχτες, στην ώρα του απολογισμού, την ώρα που γίνεται η καταγραφή των θυμάτων.
Αυτή είναι η ώρα του Παύλου Φύσσα, της Μπεκατώρου ή των περαστικών από την πλατεία της Νέας Σμύρνης. Αυτή είναι η ώρα που θα ξανακυνηγήσουμε την ουρά μας, με το να θρηνήσουμε ξανά στους διαδικτυακούς μας λογαρισμούς.
Κάπως έτσι τελείωσε και η συζήτηση με τον κύριο, μου είπε πως δεν είναι κατά κανενός #me too, όταν αυτό συνδέεται με την διαμαρτυρία στον δρόμο. Με χαιρέτισε και χιουμοριστικά μου ευχήθηκε απο χρήστης του διαδικτύου να ξαναγίνω πολίτης της κοινωνίας.
Αχιλλέας Δημόπουλος, Φοιτητής Οπτικής και Οπτομετρίας
