Written by 6:04 μμ Αρθρογραφία, Επικαιροτητα, Χρύσα Χατζηκανέλλου - Γαζή

Το Ψ[αίμα] των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων | Χρύσα Χατζηκανέλλου – Γαζή

Γρήγορα αναδύεται η παραδοξότητα που γεννιέται από την αντιφατικότητα των πιο αιματηρών εγκλημάτων τα οποία διαπράχθηκαν μετά την ανάδειξη της ανθρωπότητας ως ιερή.

‘’Οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι προς τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια’’. Η φράση αυτή περιλαμβάνεται στο πρώτο άρθρο της Γαλλικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (1789) και στην Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1948). Αν υποθέσουμε πως τα κείμενα αυτά συμβολοποιούν την ανθρώπινη οικουμενικότητα και την πλαισιώνουν με νομική υπόσταση τότε ευλόγως προκύπτει ένα θεμελιακό ερώτημα: Ποια είναι η οικουμενική ανθρωπότητα στην οποία αναφέρονται; Και, δευτερευόντως, εφόσον ήδη αυτή η ανθρωπότητα προστατεύεται από την Διακήρυξη του 1879 γιατί να πρέπει να επανα-προστατευτεί από ένα άλλο μεταγενέστερο κείμενο το 1948; 

Αν εξετάσουμε αυτήν την οικουμενικότητα στην Γαλλική Διακήρυξη σε πρακτικό και εφαρμοσμένο επίπεδο σύντομα θα γίνουμε μάρτυρες των αμέτρητων αποκλεισμών που περιλαμβάνει αυτή η ανθρωπότητα. Η βιολογική ύπαρξη του ανθρώπου δεν αρκεί για να θεμελιωθεί και η νομική υπόσταση του, η αξιοπρέπεια του, η ισότητα του. Στο ιστορικό συμφραζόμενο της Διακήρυξης το πολιτικό υποκείμενο της ανθρωπότητας είναι λευκό και αρσενικό. Η γυναίκα κατασκευάζεται ως ετερότητα σε σχέση με το κανονιστικό αντρικό πρότυπο του πολίτη και για αυτό είναι αυτονόητο πως δεν έχει θέση σε αυτό που εκλαμβάνεται ως οικουμενικό υποκείμενο. Η απτότητα του παραπάνω παραδείγματος φαίνεται όταν σκεφτούμε πως οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου στην Γαλλία το 1944.

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=human+rights&tbm=isch&ved=2ahUKEwjs6tXFlJfvAhUOOuwKHbRkBg8Q2-cCegQIABAA&oq=human+rights&gs_lcp=CgNpbWcQAzIECCMQJzICCAAyAggAMgIIADICCAAyAggAMgIIADICCAAyAggAMgIIADoGCAAQBRAeOgQIABAYOgcIIxDqAhAnOgQIABBDOgUIABCxAzoICAAQsQMQgwE6BAgAEB46BAgAEBM6CAgAEAUQHhATOggIABAIEB4QE1D6tAhYmvUIYOP2CGgMcAB4BIABtwGIAbEdkgEEMC4zMpgBAKABAaoBC2d3cy13aXotaW1nsAEKwAEB&sclient=img&ei=ihhBYOz9Fo70sAe0yZl4&bih=969&biw=1920&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919#imgrc=xS6C8t8XJb68dM

Στο σημείο αυτό θα επιτελέσω ένα χρονικό άλμα από τα Φυσικά Δικαιώματα στα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Αρχικά η ολοκληρωτική ήττα των φυσικών δικαιωμάτων προκύπτει από την πλήρη πολιτική παραγκώνισή τους και τα ολέθρια εκτρώματα που υλοποιήθηκαν κατά τον 20ο αιώνα (1ος και 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος, Ολοκαύτωμα, Ψυχρός πόλεμος, πόλεμος  Βιετνάμ, πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας). Γρήγορα αναδύεται η παραδοξότητα που γεννιέται από την αντιφατικότητα των πιο αιματηρών εγκλημάτων τα οποία διαπράχθηκαν μετά την ανάδειξη της ανθρωπότητας ως ιερή. Στην νέα νομική πλαισίωση της οικουμενικότητας που γεννήθηκε ως ανάγκη από την προαναφερθείσα αναποτελεσματικότητα,το δίκαιο δομείται πάνω στην αρχή της μη επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών. Για ακόμα μία φορά το οικουμενικό υποκείμενο μπορεί να προστατευτεί όχι εξαιτίας της οικουμενικότητάς του αλλά εξαιτίας της συμπερίληψης του σε ένα έθνος.

Το στοιχείο της πολιτότητας ως απαραίτητο για την προστασία γεννά αναγκαίες πολλαπλές και πολυδιάστατες επισφάλειες σε όσους δεν περιλαμβάνονται στην ρυθμιστική κατηγορία του πολίτη. Η υλικότητα της αποτυχίας της συμπερίληψης μέσω της διαδοχικής γέννησης παραλήψεων φαίνεται από το παράδειγμα του βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού οι νατοϊκές δυνάμεις πετούσαν σε μεγάλο ύψος ενόσω βομβάρδιζαν, στρατηγική που είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια μυριάδων αθώων ζωών στο έδαφος της Γιουγκοσλαβίας και απειροελάχιστων στις νατοϊκές δυνάμεις.

Η ερώτηση: γιατί δεν αρκεί η επίκληση στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο δίκαιο για να προστατεύσει, γιατί οι σχέσεις εξουσίας , παραδείγματα των οποίων περιγράφηκαν παραπάνω, αποκρύπτονται, πρέπει να ξεκινήσει από την αμφισβήτηση της αγνής σύνδεσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως προστασίας από την κρατική βία. Η έννοια του εκάστοτε οικουμενικού είναι μία πολιτικοποιημένη έννοια η οποία αναπαράγει τον εαυτό της σε ένα συλλογικό ‘’εμείς’’ το οποίο οικοδομείται ακριβώς μέσω της μη συμπερίληψης των ‘’υπολειμμάτων της ιδιότητας του πολίτη’’. Έτσι τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν τον κενό χώρο ανάμεσα στην τωρινή απουσία τους και στην μελλοντική προσδοκία εφαρμογής τους. Η υπόσχεση που περικλείεται εντός τους θα μπορούσε να εκφραστεί ορθώς ως ‘’Οι άνθρωποι πρέπει να γίνουν ίσοι προς τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια’’ έναντι του ‘’Οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι προς τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια’’ των Διακηρύξεων.

“Πολέμησε σήμερα για ένα καλύτερο αύριο”
Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=human+rights&tbm=isch&ved=2ahUKEwjs6tXFlJfvAhUOOuwKHbRkBg8Q2-cCegQIABAA&oq=human+rights&gs_lcp=CgNpbWcQAzIECCMQJzICCAAyAggAMgIIADICCAAyAggAMgIIADICCAAyAggAMgIIADoGCAAQBRAeOgQIABAYOgcIIxDqAhAnOgQIABBDOgUIABCxAzoICAAQsQMQgwE6BAgAEB46BAgAEBM6CAgAEAUQHhATOggIABAIEB4QE1D6tAhYmvUIYOP2CGgMcAB4BIABtwGIAbEdkgEEMC4zMpgBAKABAaoBC2d3cy13aXotaW1nsAEKwAEB&sclient=img&ei=ihhBYOz9Fo70sAe0yZl4&bih=969&biw=1920&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919#imgrc=HRAXgPF1indwkM

Χρύσα Χατζηκανέλλου – Γαζή, Κοινωνική Ανθρωπολόγος

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=human+rights&tbm=isch&ved=2ahUKEwjs6tXFlJfvAhUOOuwKHbRkBg8Q2-cCegQIABAA&oq=human+rights&gs_lcp=CgNpbWcQAzIECCMQJzICCAAyAggAMgIIADICCAAyAggAMgIIADICCAAyAggAMgIIADoGCAAQBRAeOgQIABAYOgcIIxDqAhAnOgQIABBDOgUIABCxAzoICAAQsQMQgwE6BAgAEB46BAgAEBM6CAgAEAUQHhATOggIABAIEB4QE1D6tAhYmvUIYOP2CGgMcAB4BIABtwGIAbEdkgEEMC4zMpgBAKABAaoBC2d3cy13aXotaW1nsAEKwAEB&sclient=img&ei=ihhBYOz9Fo70sAe0yZl4&bih=969&biw=1920&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919#imgrc=V76Z6032EROTsM&imgdii=YXxrhoPFkKAYnM

(Visited 100 times, 2 visits today)

Κλείσιμο