Written by 6:08 μμ Αρθρογραφία, Επικαιροτητα, Κωνσταντίνος Ηλιάδης

Το προφίλ και οι πολιτικές της Jacinda Ardern, της πιο πετυχημένης πολιτικού του 2020 |Κωνσταντίνος Ηλιάδης

Η συσπείρωση του πληθυσμού απέναντι στον «αόρατο εχθρό» ήταν εντέλει μία συσπείρωση γύρω από την ηγέτιδα του που έβαλε τη ζωή μέχρι και του τελευταίου πολίτη πάνω απ’ όλα!

H Jacinda Ardern, Πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας, κατάφερε μέσα στο 2020 κάτι ανεπανάληπτο, αν συνυπολογίσουμε και το μέγεθος των τεράστιων παγκόσμιων κρίσεων (υγειονομικής και οικονομικής) από το οποίο ούτε και αυτή, ως ηγέτης κράτους, μπόρεσε να αποφύγει. Μπορεί στη χώρα μας να μην ακούσαμε πολλά, παρά ελάχιστες πληροφορίες (και πάνω σε αυτό το γεγονός έγκειται και η χρησιμότητα του παρόντος άρθρου), όμως η ίδια αύξησε από τη μία κατακόρυφα την επιρροή της εντός των συνόρων, και από την άλλη επέκτεινε τη δημοφιλία της στην διεθνή πολιτική σκηνή (και κυρίως στις Η.Π.Α.) χάρη στις πολιτικές της. Το συγκεκριμένο κράτος έχει πολλές ιδιαιτερότητες και θα μπορούσαμε απλοϊκά να αναφέρουμε ότι ανήκει ταυτόχρονα τόσο στη Δύση (λόγω των συμμαχιών του), όσο και στην Ανατολή (λόγω της γεωγραφικής θέσης και των εμπορικών σχέσεων με τις Ασιατικές χώρες). Μπορεί σε σχέση με εμάς να πρόκειται για ένα κράτος που κυριολεκτικά βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης αλλά θα είχε αξία να αναρωτηθούμε τι μηνύματα θα μπορούσε να μας δώσει η πολιτική πορεία της Ardern, ώστε να βελτιώσουμε το δικό μας «φίλτρο» κάτω από το οποίο επιλέγουμε και κρίνουμε τους δικούς μας ηγέτες. Τι κατάφερε μια γυναίκα σε αυτή τη θέση εξουσίας, με τόσα προβλήματα μπροστά της, να διαχειριστεί και τι προκλήσεις της επιφυλάσσει το μέλλον;

Πώς έφτασε η Ardern να γίνει Πρωθυπουργός στη Νέα Ζηλανδία;

Η Ardern, πτυχιούχος του τμήματος Επικοινωνίας, Πολιτικής και Δημοσίων Σχέσεων, εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στο Εργατικό κόμμα και μετά το Πτυχίο της πέρασε μερικά χρόνια και στις Η.Π.Α. και στο Λονδίνο ως σύμβουλος του τότε Πρωθυπουργού της Μ. Βρετανίας, Tony Blair. Την 1η Αυγούστου του 2017 έγινε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και του Εργατικού Κόμματος στη Νέα Ζηλανδία, τρεις μόλις μήνες πριν από τις Εθνικές Εκλογές (στη Νέα Ζηλανδία οι εκλογές διεξάγονται κάθε τρία χρόνια). Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν πολύ άσχημα νούμερα για τους Εργατικούς και γι’ αυτό έγινε μία τέτοια αλλαγή σε προεκλογική περίοδο. Με ένα απρόσμενο ράλι στα ποσοστά κέρδισε μέχρι και 20% στις δημοσκοπήσεις και πολύ έσπευσαν να το αποδώσουν στη νεανική και «φρέσκια» εικόνα της. Αναμφίβολα η εικόνα παίζει πάντα τον ρόλο της στην επικοινωνία. Βασικό της σύνθημα ήταν η «ανεξάντλητη θετικότητα» (“relentless positivity”), ένα σύνθημα που σίγουρα συμβάδιζε με την εικόνα της. Στις εκλογές απέσπασε το 37% έναντι του 44% του Εθνικού κόμματος και μπορεί να βρέθηκε στη δεύτερη θέση, αλλά κέρδισε 14 βουλευτικές έδρες περισσότερες στη νέα σύνθεση της Βουλής. Εξαιτίας της μη αυτοδυναμίας του Εθνικού κόμματος, στις διαβουλεύσεις που ακολούθησαν η Ardern δε δίστασε να «συμμαχήσει» με το εθνικιστικό κόμμα «New Zealand First» και τους Πράσινους, ώστε να δημιουργήσουν μία κυβέρνηση συνεργασίας, που άφηνε το κόμμα με τις περισσότερες ψήφους στην Αντιπολίτευση. Ναι, μεν, η ραγδαία αύξηση των ποσοστών των Εργατικών μέσα σε τρεις μήνες ήταν εντυπωσιακή και αυτό πιστώνεται στην Ardern, αλλά η ίδια όμως δεν δίστασε να πάρει το ρίσκο της ευθύνης και να αναλάβει την Πρωθυπουργία στα 37 της με Αντιπολίτευση το κόμμα που οι περισσότεροι Νεοζηλανδοί ψήφησαν. Μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί, αν θεωρήσουμε φυσιολογική την κάθε πιθανή φθορά που μπορεί να υποστεί ο/η εκάστοτε αρχηγός κράτους, ότι η Adern ξεκινούσε τη διακυβέρνησή της από μειονεκτική θέση, αν συνυπολογίσουμε και την εξάρτησή της από ένα εθνικιστικό κόμμα με θέσεις μακριά από τις δικές της.

Η πρώτη της θητεία (2017-2020)

Η Ardern έγινε η τρίτη γυναίκα Πρωθυπουργός αλλά και η νεότερη όλων μέχρι εκείνη τη στιγμή στη Νέα Ζηλανδία. Έθεσε βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους στο ξεκίνημα και όλα ξεκίνησαν με την ακύρωση των σχεδίων για μείωση φόρων που είχε ετοιμάσει η προηγούμενη κυβέρνηση και έθεσε ως προτεραιότητα την ενίσχυση του συστήματος Υγείας και την Παιδεία. Αύξησε τον μισθό τον δασκάλων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και στόχευσε στην εξαφάνιση της παιδικής φτώχειας εντός μιας δεκαετίας. Για να το πετύχει αυτό δημιούργησε προγράμματα ενίσχυσης των γονέων αυξάνοντας τον χρόνο της γονικής άδειας, και εισήγαγε τα σχολικά γεύματα και δωρεάν ιατρικές επισκέψεις για τα παιδιά. Επίσης στο πολυπολιτισμικό πλαίσιο της χώρας η Ardern επιδοκιμάστηκε σε σύγκριση με τους προκατόχους της για τη στάση της απέναντι στους Μαορί, τους ιθαγενείς της χώρας.

Τρομοκρατική επίθεση

Πηγή Εικόνας: https://www.refinery29.com/en-us/2019/03/227289/new-zealand-prime-minister-jacinda-ardern-hijab-shooting

Στις 15 Μαρτίου του 2019 έγιναν δύο τρομοκρατικές επιθέσεις σε τζαμιά στο Christchurch που κόστισαν τη ζωή σε 51 ανθρώπους, ενώ άλλοι 49 τραυματίστηκαν. Η απάντηση της Ardern ήταν άμεση καθώς πέραν της καταδίκης της πράξης ταξίδεψε άμεσα στην περιοχή και συνάντησε τους συγγενείς των θυμάτων για να τους παρηγορήσει. Η εικόνα της (άθεης, κατά δήλωσή της) Ardern με την χιτζάμπ σε συνάντηση με μέλη της Μουσουλμανικής κοινότητας περιγράφηκε ως μια παγκόσμια εικόνα ελπίδας και συμφιλίωσης. Πέραν των συμβολισμών η ίδια μίλησε για το πρόβλημα στη νομοθεσία περί οπλοχρησίας και δε δίστασε μόλις ένα μήνα μετά να αυστηροποιήσει κατά πολύ το πλαίσιο πώλησης όπλων στη χώρα, δίχως να αφήσει περιθώρια συζήτησης (αυτά τα περιθώρια που συνυπολογίζουν το κέρδος στην αντίστοιχη συζήτηση στις Η.Π.Α.).

Διαχείριση της πανδημίας και εκλογές του 2020

Μέχρι τον Φλεβάρη του 2020 οι δημοσκοπήσεις θα μπορούσε κανείς να πει ότι ήταν θετικές για την Ardern. Από την καθαρή δεύτερη θέση στις εκλογές του 2017, οι αριθμοί έδειχναν ένα πολύ ανοιχτό παιχνίδι, με τα δύο μεγάλα κόμματα να εναλλάσσονται στην πρωτοπορία εντός του στατιστικού λάθους, ενώ δεν έλειπαν και οι δημοσκοπήσεις που έδειχναν τους Εργατικούς και το Εθνικό Κόμμα ισόπαλους. Στα μέσα Φλεβάρη το Εθνικό Κόμμα πήρε ένα μικρό προβάδισμα πέντε μονάδων και στη συνέχεια η πανδημία «χτύπησε» την πόρτα και της Νέας Ζηλανδίας.

Η Ardern δεν υπολόγισε καθόλου το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος σε εκλογική χρονιά και έδωσε καθολική προτεραιότητα στις αποφάσεις των επιστημόνων. Δίχως κανέναν δισταγμό έδωσε εντολή η χώρα να μπει σε καθολικό lockdown στα μέσα Μαρτίου, ενώ ταυτόχρονα ξεδίπλωσε ένα εντυπωσιακό επικοινωνιακό πλέγμα, στο οποίο η ίδια έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, και κατάφερε να ενώσει 5 εκατομμύρια ανθρώπους να λειτουργήσουν σαν μία γροθιά. Το σύστημα με τα lockdown λειτούργησε και οι πολίτες αντιλήφθηκαν ότι η ζωή του καθενός έχει την απόλυτη σημασία για την ηγεσία της χώρας. Στη συνέχεια υπήρξε σταδιακή άρση του lockdown και η κυκλοφορία αποκαταστάθηκε, δίχως όμως να υπάρχει δισταγμός για τα αυστηρά μέτρα σε κάθε εμφάνιση του ιού. Οι αριθμοί όμως μιλούν από μόνοι τους. Η Νέα Ζηλανδία, αφού μετά από ένα διάστημα εγκλεισμού μηδένισε τα καθημερινά κρούσματα, χρειάστηκε 102 ημέρες για την εμφάνιση κρούσματος εντός των συνόρων και τρεις μήνες για να καταγραφεί νέος θάνατος. Οι συνολικοί αριθμοί μέχρι τις 11/01 είναι οι εξής: 2.219 κρούσματα και 25 θάνατοι, για μία χώρα ναι μεν αραιοκατοικημένη και απομακρυσμένη, αλλά με τον μισό πληθυσμό από εμάς.

Πηγή Εικόνας: https://www.bbc.com/news/world-asia-53274085

Όσο για την οικονομία; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπέστη μείωση ακολουθώντας το παγκόσμιο μοτίβο. Την ακραία ύφεση ενός ακραίου lockdown όμως ακολούθησε μία περίοδος ευφορίας για την οικονομία την περίοδο όπου η κοινωνία μπόρεσε και μπορεί να κυκλοφορεί απαλλαγμένη, σχεδόν πλήρως, από την παρουσία του ιού, και τα «πισωγυρίσματα» που επιφέρουν τα ημίμετρα των άλλων χωρών. Στο διάγραμμα της οικονομίας σχηματίστηκε το περίφημο V, με την οικονομία να έχει επανακτήσει σχεδόν όλο το χαμένο της έδαφος.

Πηγή Εικόνας: https://www.bloomberg.com/news/articles/2020-12-16/new-zealand-economy-surges-out-of-recession-amid-spending-spree

Οι εκλογές του 2020 και η συνέχεια

Από την εικόνα της σχεδόν ισοπαλίας που είχαμε μέχρι την έναρξη της πανδημίας, η διαχείριση, όπως περιγράφτηκε παραπάνω, της Ardern επέφερε και την αντίστοιχη ανταμοιβή. Η συσπείρωση του πληθυσμού απέναντι στον «αόρατο εχθρό» ήταν εν τέλει μία συσπείρωση γύρω από την ηγέτιδα του που έβαλε τη ζωή μέχρι και του τελευταίου πολίτη πάνω απ’ όλα! Παρ’ ότι χρειάστηκε να αναβάλλει τις εκλογές, όταν αυτές διεξήχθησαν στις 17 Οκτωβρίου 2020 η χώρα ήταν Covid-free. Το αποτέλεσμα ήταν συντριπτικό: 50% για τους Εργατικούς της Ardern, 25% για το Εθνικό Κόμμα που προσπάθησε εν μέσω πανδημίας να ακολουθήσει  το μοντέλο των Εργατικών το 2017 και άλλαξε αρχηγό κατά την προεκλογική περίοδο. Η Ardern, πλέον, έχει τη δυνατότητα να κυβερνήσει αυτοδύναμα με το μεγαλύτερο ποσοστό που πήρε ποτέ το κόμμα της με το υπάρχον εκλογικό σύστημα. Παρ’ όλα αυτά η Πρωθυπουργός, πιστή στην προτεραιότητα για τις πολιτικές υπέρ του περιβάλλοντος, κάλεσε τους Πράσινους να αναλάβουν συγκεκριμένα υπουργεία και να στηρίξουν την Κυβέρνησή της.

Εκτός της εσωτερικής κυριαρχίας της, η Ardern πήρε την αντίστοιχη αναγνώριση και σε διεθνές επίπεδο. Η αναπόφευκτη σύγκριση των πολιτικών της χώρας με τις λοιπές χώρες του Δυτικού κόσμου, αλλά και η παρουσία της ίδιας σε σχέση με τους ηγέτες (και κυρίως τους Trump και Johnson), την ανέδειξαν ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ηγέτη που τα καταφέρνει θαυμάσια σε εποχές κρίσης.

Η δεύτερη θητεία της όμως θα έχει νέες προκλήσεις. Η ασφαλής και ολοκληρωτική έξοδος από την πανδημία (που ελπίζουμε ότι θα έρθει σύντομα), η υπόσχεσή της πριν από τρία χρόνια για εξάλειψη της παιδικής φτώχειας εντός δεκαετίας που πρέπει να προχωρήσει, καθώς και οι κρατικές μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες στην post-Covid εποχή, είναι μερικές από αυτές. Επίσης πολλοί την κατηγορούσαν ότι λόγω της συνεργασίας της με το εθνικιστικό κόμμα “New Zealand First”, δυσκολεύτηκε να ακολουθήσει προοδευτικές πολιτικές, τις οποίες και περιμένουν τώρα που η συνεργασία αυτή δεν υφίσταται. Με ένα τόσο υψηλό ποσοστό η Ardern ξέρει πολύ καλά ότι μόνο να χάσει έχει. Και γιατί είναι μαθηματικά δύσκολο να αυξηθεί, αλλά και γιατί πλέον οι απαιτήσεις είναι τεράστιες και αυτή τη φορά πέφτουν στους ώμους της πολλές παραπάνω (σε σύγκριση με το 2017) προσδοκίες εκατομμυρίων ανθρώπων. Η ίδια δήλωσε πως το γνωρίζει και δε θα θεωρήσει την εμπιστοσύνη του κόσμου δεδομένη.

Επίλογος

Γιατί, λοιπόν, μας αφορά τι γίνεται σε ένα κράτος τόσο μακριά από εμάς; σε ένα κράτος αρκετά διαφορετικό από το δικό μας;
Στην εποχή που ζούμε οι δυνατότητες της τεχνολογίας και των επικοινωνιών μας επιτρέπουν να αποκτήσουμε πολύτιμες πληροφορίες ακόμα και από τόσο μακριά. Ζούμε σε έναν κόσμο που λατρεύει την πόλωση και λατρεύει να μισεί αυτούς που διαχειρίζονται τα προβλήματα και τις δυνατότητες του κράτους. Είναι πολύ χρήσιμο, λοιπόν, να δούμε ποιες είναι εκείνες οι ικανότητες και με βάση ποιο κριτήριο θα έπρεπε να κρίνουμε τους ηγέτες μας. Ένα απλοϊκό αλλά εύλογο ερώτημα του αναγνώστη που έχει καταφέρει να φτάσει μέχρι αυτό το σημείο, θα ήταν «αν τα έκανε όλα τέλεια η Ardern». Όχι, δεν τα έκανε όλα τέλεια, αυτό είναι σίγουρο. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι πρόκειται για ένα παράδειγμα, μιας γυναίκας, μιας εργαζόμενης μητέρας, που ανέλαβε της τύχες ενός κράτους, μόλις στα 37 της και κατάφερε να ανταποκριθεί με έναν ξεχωριστό και απολύτως επιτυχημένο τρόπο απέναντι σε μία από τις χειρότερες κρίσεις που έχει γνωρίσει ο πλανήτης μας, σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων της. Αλήθεια, στην Ελλάδα πόσες φορές κάποιο από τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά της θα ήταν εμπόδιο να δώσουμε την εξουσία σε έναν άνθρωπο με αντίστοιχες ικανότητες;

Πηγές:

Κωνσταντίνος Ηλιάδης, Τελειόφοιτος Μεταπτυχιακός Φοιτητής Κοινωνικών Επιστημών

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=Jacinda+Ardern&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919&sxsrf=ALeKk033VsHJtgNp9Y0QJgIK4DUBMW5eQA:1610357450379&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwiY7Kn-yJPuAhVBCewKHdi5BisQ_AUoAXoECBAQAw&biw=1920&bih=969#imgrc=KiQmYjmvY_JXGM

(Visited 121 times, 1 visits today)

Κλείσιμο