Written by 6:15 μμ Επικαιροτητα

Tα “Γιατί” που δεν θα απαντηθούν ποτέ | Ορέστης Μπέλεσης

06/01/2010. Ήμουν 15 ετών. Πήγα στο γήπεδο να παρακολουθήσω τον αγώνα της αγαπημένης μου ομάδας μαζί με τον αδερφό μου. Μετά το τέλος του αγώνα, γυρίζουμε με το ΜΕΤΡΟ στο σπίτι. Βγαίνοντας από τις σκάλες, συναντάμε οπαδούς άλλης ομάδας να μαζεύουν κασκόλ, να κάνουν λεκτική επίθεση σε κάποια άτομα. Στάθηκα να απαντήσω σε μια ερώτηση ενός ηλικιωμένου περαστικού. Μόνο αυτό θυμάμαι. Η αμέσως επόμενη ανάμνηση με βρίσκει να έχω σηκωθεί γεμάτος αίματα στο πρόσωπο. Από αυτά που μου είπαν ήταν ένα κράτος μηχανής. Δώδεκα χρόνια μετά, ακόμα αναρωτιέμαι και προσπαθώ να μπω στο μυαλό κάποιου ανθρώπου που επιτέθηκε και άφησε αναίσθητο ένα δεκαπεντάχρονο μικροκαμωμένο παιδί. Όμως δεν μπορεί να υπάρξει εύκολα απάντηση στην ανθρώπινη βλακεία. Ήταν η λάθος ώρα, το λάθος μέρος, όπως και ο Άλκης. Μόνο που κάποιοι είναι πιο τυχεροί από κάποιους άλλους…

Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα με μακρά ιστορία. Αποτέλεσε το άθλημα της εργατικής τάξης, ως ανάγκη για ψυχαγωγία. Χαρακτηρίζεται σαν «όπιο του λαού» , καθώς ενσαρκώνει είτε τα όνειρα των φτωχών παιδιών για ανοδική κοινωνική κινητικότητα, είτε την ανάγκη του μέσου οπαδού για εκτόνωση και αποφυγή από τα προσωπικά προβλήματα που τον ταλανίζουν. Είναι η ανάγκη για βαθιά οριζόντια συντροφικότητα που οδηγεί τους οπαδούς στην αυτοοργάνωση, χωρίς να είναι κάτι μεμπτό. Ο κίνδυνος που ελλοχεύει είναι η μαζοποίηση, που μπορεί να οδηγήσει σε αποτρόπαιες πράξεις, ακολουθώντας το «ένστικτο της αγέλης», έχοντας την ψευδαίσθηση ότι αυτή η οργανωμένη ομάδα δεν είναι πλέον μόνο η οικογένεια σου, αλλά η ζωή σου…

Και ναι είναι ουτοπία να πιστέψει ο οποιοδήποτε ότι μπορεί να εξαλειφθεί η βία εντός και εκτός γηπέδων, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο, ακόμα και σε προηγμένες χώρες με πολύ πιο αυστηρό νομικό πλαίσιο, αναπτυγμένους θεσμούς και υψηλού επιπέδου εκπαιδευτικά συστήματα. Η λύση δεν είναι η δαιμονοποίηση του ποδοσφαίρου, των οπαδών και η εξαφάνιση τους από τα γήπεδα, όπως η αποτυχημένη απόπειρα της Θάτσερ την δεκαετία του 80’. Γιατί μια δράση θα φέρει μια αντίδραση. Η λύση δεν είναι ο φόβος, είναι η πρόληψη, η αλλαγή κουλτούρας, η επένδυση στην παιδεία με εξειδικευμένους ψυχολόγους σε κρίσιμες ηλικίας που θα λειτουργήσουν ως αντίδοτο στην οχλοποίηση, η ενασχόληση με την τέχνη και την πραγματική ψυχαγωγία.

Έχει αποδειχθεί πως η πολιτεία, οι ομάδες, οι δημοσιογράφοι με τις συγκρούσεις που πυροδοτούν, δεν μπορούν να συμβάλλουν στην πάταξη των φαινομένων βίας λόγω των συμφερόντων που ικανοποιούν. Αντίθετα, η κοινωνία των πολιτών μπορεί να οδηγήσει τους οργανωμένους οπαδούς στον εκδημοκρατισμό και τον αλληλοσεβασμό, έστω στα στοιχειώδη ζητήματα. Μόνο όταν επέμβουν οι ίδιοι οι οργανωμένοι αφαιρώντας τον “εξοπλισμό θανάτου” θα μπορεί να υπάρξει μια ουσιαστική αλλαγή. Για να μην υπάρχουν άλλα “ΓΙΑΤΙ” από πολλά παιδιά, για να μην υπάρξουν άλλοι δολοφονημένοι. Η ζωή είναι ένα θείο δώρο, το πολυτιμότερο αγαθό και οφείλουμε να το διαφυλάξουμε.

Ορέστης Μπέλεσης, Σύμβουλος Επιχειρήσεων

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B7+%CE%B2%CE%B9%CE%B1&rlz=1C1GIGM_enGR866GR866&sxsrf=APq-WBtVltqKnV-rOUBi4bgKm_LJJjyIow:1644155449477&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwjDoJWsnOv1AhWwg_0HHXykBbYQ_AUoAXoECAEQAw&biw=1680&bih=939&dpr=1#imgrc=4geGC0kZs4SfkM&imgdii=gpNC6qwuEb986M

(Visited 188 times, 1 visits today)

Κλείσιμο