О Γιάννης Ρίτσος παρέμεινε στοχοπροσηλωμένος στην κοσμοθεωρία του μέχρι το τέλος της ζωής του. Αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα για τον ίδιο να αφήσει πίσω του μια κληρονομιά με «πλούσιες» ποιητικές συλλογές. Ήταν μάλλον η ειλικρινής και αμετάβλητη άποψη του για το πώς ο ίδιος αντιλαμβάνονταν την κοινωνία και τη θέση του ανθρώπου μέσα σε αυτή, ο λόγος της απήχησης του έργου του. Διάγοντας μια πολυτάραχη και καθόλου άνετη ζωή, έγραφε τα βιώματα του. Έγραφε για τις συνθήκες που επικρατούσαν στη διάρκεια του 20ου αιώνα στην Ελλάδα. Σαν αυτόπτης μάρτυρας δυσμενών συνθηκών συνήθιζε να αφηγείται τα όσα διαδραματίζονταν. Έτσι έγινε και με τον «Επιτάφιο». Ο Μάης του ’36 στη Θεσσαλονίκη εξιστορείται στα ποιήματα του, τα οποία αργότερα έγιναν τραγούδια από τον Μίκη Θεοδωράκη.
Η έρευνα αυτή συνιστά εργασία στο πλαίσιο του μαθήματος «Θεωρία και πράξη της λογοτεχνικής μετάφρασης». «Επιτάφιος: Η γέννηση της ποιητικής συλλογής, το ταξίδι μέσα στο χρόνο…», είναι ο τίτλος της εργασίας και πραγματοποιήθηκε στο επίπεδο προπτυχιακών σπουδών του τμήματος Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Αναλύεται ο λόγος για τους οποίους ο ποιητής αποφάσισε να γράψει τη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή. Ποια ήταν τα βαθύτερα αίτια που τον ώθησαν σε αυτή την ανάγκη; Σκιαγραφείται το προφίλ του, ενώ στη συνέχεια ακολουθεί και η ενδιαφέρουσα ιστορία που κρύβεται πίσω από την μελοποίηση του «Επιταφίου».
Θανάσης Σκούφιας, Φοιτητής Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών
