Written by 4:50 μμ Αρθρογραφία, Επικαιροτητα, Κωνσταντίνος Κορυζής

Πρέπει να ασκείται κριτική εν καιρώ πανδημίας; | Κωνσταντίνος Κορυζής

Η εθνική ομοψυχία είναι ένα άριστο φαινόμενο. Είναι πράγματι ένας σπάνιος κοινωνικός μοχλός, που ελάχιστες καταστάσεις μπορούν να ενεργοποιήσουν. Σήμερα όμως, στις ημέρες της «καραντίνας» -που δοκιμάζουν το σύνολό μας σωματικά μα κυρίως πνευματικά, τι ακριβώς αφορά η «ομοψυχία»;

Άσχετα με το ποιος πομπός εκπέμπει αυτό το μήνυμα, σήμερα η ουσία του είναι σαφής και αφορά τη μη-αντίδραση στα όσα εξαγγέλλει η κυβέρνηση, ως τρόπους αντιμετώπισης της πανδημίας.

«Βρισκόμαστε σε πόλεμο», «αντιμετωπίζουμε μια πρωτοφανή κατάσταση», «δεν είναι καιρός για «αντιπολίτευση» », «πρέπει να μείνουμε ενωμένοι»… Αλήθεια, πρέπει. Απέναντι σε τι όμως; Το ερώτημα ασφαλώς δεν τίθεται απέναντι στο προφανές, που είναι η αναγκαία κατάφαση απέναντι στα κοινωνικά μέτρα που αφορούν την καραντίνα. Τίθεται απέναντι σε οτιδήποτε άλλο περνά ως μέτρο αυτή τη στιγμή και προσπαθεί να στριμωχτεί κάτω από την ομπρέλα αποδοχής, που βαφτίζεται ως «εθνική ομοψυχία».

Είναι εξαιρετικά δύσκολο δηλαδή, να μην ασκηθεί κριτική στο πως γίνεται ο καταμερισμός των χρημάτων που αφορούν αποζημιώσεις σε μια περίοδο έκτακτης ανάγκης. Στο πώς τα ήδη αποδυναμωμένα τεχνικώς και ανθρωπίνως, δημόσια νοσοκομεία της χώρας θα πρέπει αντί της ολοκληρωτικής τους ενδυνάμωσης με προσλήψεις και τεχνικό υλικό, να παρακολουθούν αφενός τη φίμωσή τους και αφετέρου τις ιδιωτικές κλινικές να δέχονται 30 εκατομμύρια ευρώ ως «έκτακτη επιχορήγηση». Τις ιδιωτικές κλινικές που δεν προσέφεραν καμία υλικοτεχνική υποστήριξη στο ΕΣΥ και αντιμετωπίζουν την πανδημία ως κερδοφόρα υπόθεση. Αυτό ασφαλώς, δεν είναι εθνική ομοψυχία.

Είναι επικίνδυνο να ανοίγει μια πλατφόρμα προσέλκυσης εθελοντών και όχι να γίνονται οι απαραίτητες, μόνιμες προσλήψεις καταρτισμένου προσωπικού για τα νοσοκομεία του ΕΣΥ.

Είναι εξίσου δύσκολο επίσης, να μην αναρωτηθεί κανείς, πώς στον καιρό της πανδημίας δίχως κανένα διαγωνισμό ή πρόσκληση ενδιαφέροντος, χορηγούνται 11 εκατομμύρια για «υπηρεσίες επικοινωνίας» στην εταιρία Initiative Media. Για ένα ζήτημα όπου η ενημέρωση του κοινού θα έπρεπε και είχε ήδη υπάρξει υπουργική απόφαση, να γίνεται δωρεάν. Συνεπώς το ποσό αυτό, τι αγοράζει; Σιωπή; Στήριξη; Ή και τα δύο;

Σήμερα λοιπόν, δίνεται μια ξεχωριστή ευκαιρία να συμβούν και ορισμένοι γλωσσικοί διαχωρισμοί. Μπροστά μας δεν έχουμε ένα ζήτημα που απαιτεί «εθνική ομοψυχία» καθώς ο όρος αυτός, θα πρέπει να αποδίδεται σε αντιστοίχως, εθνικά θέματα. Μπροστά μας έχουμε ένα κρατικό ζήτημα που απαιτεί τριών ειδών ευθύνες. Την «ατομική ευθύνη», την «κοινωνική ευθύνη» και την «κρατική ευθύνη». Η παρούσα «ομοψυχία» αφορά τις δύο πρώτες εκδοχές της ευθύνης. Τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, στο βαθμό που καθίσταται δυνατό να προφυλασσόμαστε και να προφυλάσσουμε τους γύρω μας και τους αδύναμους. Στο επίπεδο του κράτους όμως, ο πολίτης δεν μπορεί να παραμένει σιωπηλός και ανεκτικός στις επιζήμιες για τον ίδιο, την δημόσια υγεία και την οικονομία, πολιτικές.

Αυτό το παραπέτασμα καπνού συνεπώς, της «εθνικής ομοψυχίας» πρέπει να αναγνωριστεί ως επιζήμιο. Κανένας εκπρόσωπος του κράτους δεν μπορεί να ζητά αποδοχή σε χειρισμούς που δεν λύνουν το κύριο πρόβλημα αλλά τα προβλήματα άλλων. Εκεί, πρέπει να ασκείται κριτική που όσο πιο χαλεπή είναι η περίοδος τόσο πιο απαραίτητη είναι.

Μέχρι λοιπόν να δοθεί η απαραίτητη στήριξη στους αγωνιστές της πρώτης γραμμής, τα χειροκροτήματα, οι κυβερνητικοί έπαινοι και το «παιδιά όποιος θέλει, ας καταθέσει το 50% του βουλευτικού του μισθού», παραμένουν τεχνάσματα αποδοχής.

Κωνσταντίνος Κορυζής, Πολιτικός Επιστήμονας

(Visited 164 times, 1 visits today)

Κλείσιμο