Written by 2:54 μμ Αρθρογραφία, Βέτα Μαρτσούκου, Επικαιροτητα

Περιορισμοί στην απεργία; | Βέτα Μαρτσούκου

Η αοριστία σε σχέση με τους όρους «καλή πίστη» και «χρηστά ήθη» που προασπίζονται οι εργοδότες, θέτει σε κίνδυνο το ίδιο το δικαίωμα της απεργίας, εφόσον θα μπορούσαμε να πούμε ότι η νομολογία αναιρεί τον θεμελιώδη πυρήνα του συνταγματικού δικαιώματος δημιουργώντας μια εσφαλμένη λογική η οποία απειλεί την ύπαρξή του και μπορεί να οδηγήσει σε εν γένει κατάργηση του δικαιώματος.

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις, αποτελούν σημαντικό μέσο έκφρασης της συνδικαλιστικής ελευθερίας και είναι στενά συνδεδεμένες με το εργατικό κίνημα. Ως απεργία, ορίζεται η εκούσια προσωρινή και συλλογική αποχή από την εξαρτημένη εργασία, η οποία όμως πρέπει να κηρύσσεται από νόμιμη συνδικαλιστική οργάνωση, με σκοπό την προαγωγή των συλλογικών διεκδικήσεων των εργαζομένων. Το δικαίωμα στην απεργία, κατοχυρώνεται τόσο από το Σύνταγμα όσο και από διεθνείς συμβάσεις εργασίας, ως προέκταση της συνδικαλιστικής ελευθερίας.

Δεδομένου ότι η καταχρηστική άσκηση δικαιωμάτων απαγορεύεται (Σύνταγμα άρθρο 25, παράγραφος 3), προβλέπεται από το Σύνταγμα και τον Αστικό Κώδικα, ο δικαστικός έλεγχος του απεργιακού δικαιώματος, που μπορεί να κρίνει ως «καταχρηστική» την άσκησή του σε περιπτώσεις που παραβιάζονται αρχές, όπως η «καλή πίστη» και τα «χρηστά ήθη». Έτσι, έχουν δημιουργηθεί μια σειρά περιορισμών γύρω από το δικαίωμα στην απεργία, που αν δεν τηρηθούν, καθιστούν την απεργία παράνομη. Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να μην θεωρηθεί μια απεργία καταχρηστική;

Πρώτα απ’ όλα, κρίνεται απαραίτητο οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων που απεργούν να διεκδικούν αιτήματα νόμιμα και όχι παράλογα, δηλαδή να μην έρχονται σε σύγκρουση με τους κανόνες της δημόσιας τάξης και  συγχρόνως να μην είναι υπερβολικά. Επιπλέον, η ικανοποίηση των αιτημάτων της απεργίας δεν πρέπει να οδηγεί σε τυχόν ζημία ή ολοκληρωτική καταστροφή του εργοδότη ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει η ικανοποίησή τους να μην είναι δυσανάλογη προς την ζημία που μπορεί να επέλθει στον εργοδότη ή στο κοινωνικό σύνολο. Μια ακόμα βασική προϋπόθεση είναι, τα αιτήματα των απεργών να μπορούν να ικανοποιηθούν από τον ίδιο τον εργοδότη και να μην αφορούν νομικές διαφορές ενός εργαζομένου προς τον εργοδότη, για τις οποίες αρμόδια είναι τα δικαστήρια. Επίσης, για να μην θεωρείται «καταχρηστική» μια απεργία, δεν πρέπει να εμποδίζονται από την εργασία τους οι εργαζόμενοι που δεν συμμετέχουν στην απεργία.

Οι παραπάνω προϋποθέσεις, ή ακόμα καλύτερα, απαγορεύσεις σε σχέση με την απεργία, έχουν στόχο την προστασία των δικαιωμάτων των εργοδοτών, τα οποία θεωρείται ότι κλονίζονται από την άσκηση του απεργιακού δικαιώματος. Παράλληλα όμως, η αοριστία σε σχέση με τους όρους «καλή πίστη» και «χρηστά ήθη» που προασπίζονται οι εργοδότες, θέτει σε κίνδυνο το ίδιο το δικαίωμα της απεργίας, εφόσον θα μπορούσαμε να πούμε ότι η νομολογία αναιρεί τον θεμελιώδη πυρήνα του συνταγματικού δικαιώματος δημιουργώντας μια εσφαλμένη λογική η οποία απειλεί την ύπαρξή του και μπορεί να οδηγήσει σε εν γένει κατάργηση του δικαιώματος. Άλλωστε, θα μπορούσε να θεωρηθεί παράλογο οι εργαζόμενοι να προωθούν αιτήματα που θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την εργασία τους η οποία αποτελεί πηγή του βιοπορισμού τους. Επομένως, οι εργοδότες για να καταφύγουν στα δικαστήρια με σκοπό να κριθεί μια απεργία παράνομη, θα πρέπει να σταθμίζουν καλά τις συνθήκες και να αναγνωρίζουν ότι συντρέχει πράγματι σπουδαίος λόγος καταγγελίας.

Συνοψίζοντας, είναι γεγονός ότι το απεργιακό φαινόμενο στην Ελλάδα έχει μεγάλη ιστορία και ιδιαίτερη σε σχέση με άλλες χώρες. Οι οικονομικές και πολιτικές συνθήκες διαμόρφωσαν τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκαν οι διεκδικήσεις των εργαζομένων από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα. Τα τελευταία χρόνια όμως, η οικονομική κρίση, η κατάρρευση ιδεολογιών και η έντονη πολιτικοποίηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων, οδήγησαν στην κρίση και μείωση του απεργιακού φαινομένου στα τέλη του 20ου με αρχές 21ου αιώνα, ενώ ταυτόχρονα, οι θεσμικές αλλαγές έχουν παραγκωνίσει το δικαίωμα στην απεργία. Γι’ αυτό το λόγο, καθίσταται αναγκαίο, τόσο το κράτος όσο και η δικαιοσύνη να σέβονται και να προστατεύουν τον πυρήνα του δικαιώματος της απεργίας, για το οποίο έχουν γίνει πολλές διεκδικήσεις και αγώνες.

Βέτα Μαρτσούκου, Φοιτήτρια Πολιτικών Επιστημών

Πηγή εικόνας: https://www.google.com/search?q=%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1&sxsrf=ALeKk034llPnCozxvFjn5UFEHcZsgFGa3Q:1588332753593&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwiuisDMyJLpAhVSmMMKHZTbATcQ_AUoAXoECAwQAw&biw=1094&bih=472#imgrc=RB4APQsG-Oi2zM

(Visited 49 times, 1 visits today)

Κλείσιμο