Written by 12:03 μμ Άννα Μπιρμπιλοπούλου, Αφιερώματα, Επικαιροτητα, Εύη Κλειτσίκα, Θανάσης Σκούφιας, Μαρία Μαρίνη, Πέτρος Νικολούδης

Ομαδικό Αφιέρωμα στην Επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Το φοιτητικό κίνημα έσωσε την τιμή της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Η 17η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί ως ημέρα μνήμης και τιμής της αντιδικτατορικής δράσης του λαού μας, ο οποίος με αιχμή του δόρατος το χειραφετημένο ανεξάρτητο κίνημα, υπερασπίστηκε την Ελευθερία και την Δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταστρατηγήθηκαν από το κράτος την περίοδο της δικτατορίας καθώς και το δικαίωμα στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών.

Πέντε ημερομηνίες που σημάδεψαν την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Πέντε αρθρογράφοι που θέλοντας με τον δικό τους τρόπο να τιμήσουν τη μνήμη των αγωνιστών και των νεκρών της Μαύρης Επταετίας ασχολήθηκαν με το αφιέρωμα της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ένα χρονικό που δεν αποσκοπεί στο να αναφερθεί λεπτομερώς στα γεγονότα της περιόδου, αλλά κυρίως στο να υπενθυμίσει πόσο εύθραυστη είναι η Δημοκρατία και με πόσο αίμα είναι βαμμένη η Ελευθερία μας…

21/4/1967: Το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου (Μαρία Μαρίνη)

Το χρονικό διάστημα πριν από το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, αποτελούσε προεκλογική περίοδο για την Ελλάδα, η οποία με πρωθυπουργό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλου της ΕΡΕ, όδευε προς τις κάλπες στις 28 Μαΐου του 1967. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της περιόδου, στις επερχόμενες εκλογές θα κέρδιζε η Ένωση Κέντρου, επαναφέροντας θριαμβευτικά τον Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος θα επέστρεφε εν τέλει στην εξουσία μετά τα γεγονότα της Αποστασίας* και τη σύγκρουσή του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο.

Με αυτά τα δεδομένα, στρατιωτικοί, το Παλάτι και κάποια στελέχη της Δεξιάς με την σιωπηλή (;) υποστήριξη του αμερικανικού παράγοντα, θεωρούσαν πως μια συνταγματική εκτροπή, θα διευκόλυνε την εναλλαγή στην εξουσία της Δεξιάς και ενός μετριοπαθούς Κέντρου, και ως εκ τούτου θα έθετε την κατάσταση υπό τον έλεγχό τους. Ωστόσο, τα σχέδιά τους για την «Χούντα των Στρατηγών» δεν πραγματοποιήθηκαν, καθώς τους πρόλαβαν οι εξελίξεις και συγκεκριμένα το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, όπου κατώτεροι αξιωματικοί, με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο που δήθεν αντιμετώπιζε η χώρα, κινήθηκαν υπογείως και ανέτρεψαν τη νόμιμη κυβέρνηση, αιφνιδιάζοντας τους πάντες. Καθοριστικής σημασίας για την επιτυχία του Πραξικοπήματος, υπήρξε το γεγονός ότι μέσα στην Αθήνα υπήρχαν μάχιμες μονάδες, όπως το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Τεθωρακισμένων, που βρισκόταν στη σημερινή Πολυτεχνειούπολη, με διοικητή τον ταξίαρχο Παττακό, αλλά και το ότι ο συνταγματάρχης, Ιωάννης Λαδάς εξαπέλυσε δυνάμεις που ήταν πιστές στο κίνημα και το όραμα των Χουντικών, προκειμένου να συλλάβουν το σύνολο της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.

Έτσι, τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου, οι αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς, Γεώργιος Παπαδόπουλος, Στυλιανός Παττακός και Νικόλαος Μακαρέζος, με τη συνδρομή και την υποστήριξη αξιωματικών που είχαν φροντίσει να τοποθετήσουν σε θέσεις-κλειδιά του στρατού, κατέλαβαν όλα τα στρατηγικά σημεία της πρωτεύουσας (Βουλή, Υπουργεία, Ανάκτορα κ.α.) και προέβησαν στις κατάλληλες κινήσεις για την εξασφάλιση της υπακοής του στρατεύματος σε όλη την επικράτεια. Μεταξύ των στρατηγικών σημείων που καταλήφθηκαν από στρατιωτικούς ήταν και οι Ραδιοθάλαμοι του Ζαππείου του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Από τις πρώτες πρωινές ώρες οι ακροατές του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) άκουγαν εμβατήρια, δημοτικά άσματα και τα πρώτα «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των δικτατόρων, που αφορούσαν την απαγόρευση συγκεντρώσεων, την αναστολή διατάξεων του Συντάγματος και τη ματαίωση των εκλογών της 28ης Μαΐου 1967.

Νωρίς το πρωί οι επικεφαλής του Πραξικοπήματος, επισκέφθηκαν το βασιλιά Κωνσταντίνο στα Ανάκτορα του Τατοΐου και του ζήτησαν να ορκίσει την κυβέρνησή τους, ενώ η γύρω περιοχή ήταν περικυκλωμένη από τεθωρακισμένα. Ο βασιλιάς, παρά την προτροπή του συλληφθέντος πρωθυπουργού, Παναγιώτη Κανελλόπουλου να αντισταθεί, συμβιβάστηκε με τους πραξικοπηματίες «για να μη χυθεί αίμα ελληνικό» όπως υποστήριξε, και αργά το απόγευμα όρκισε την κυβέρνησή τους, με πρωθυπουργό τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Κόλλια.

Η 21η Απριλίου 1967 εγκαινίασε για τους Έλληνες πολίτες μία μαύρη σελίδα στην ιστορία της χώρας του φωτός και του πολιτισμού, καθώς βρέθηκαν κυριολεκτικά, εν μία νυκτί, αντιμέτωποι με την κατάργηση των θεμελιωδών ελευθεριών τους, με φυλακίσεις, εξορίες, βασανιστήρια και δολοφονίες. Μία μαύρη σελίδα που ολοκληρώθηκε με το εγκληματικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολη στην Κύπρο.

* Να υπενθυμίσουμε σε αυτό το σημείο, πως τα γεγονότα της Αποστασίας σχετίζονται με την παραίτηση του πρωθυπουργού Γεώργιου Παπανδρέου στις 15 Ιουλίου 1965, η οποία προκλήθηκε από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο. Αυτό συνέβη, επειδή θέλησε ο πρωθυπουργός να αναλάβει το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης αντί του Πέτρου Γαρουφαλλιά, που υπήρξε εκλεκτός του Παλατιού. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, την ίδια ημέρα να ορκιστεί κυβέρνηση από αποσχισθέντα στελέχη της Ένωσης Κέντρου, κόμματος του Παπανδρέου, οι οποίοι έμειναν γνωστοί ως «Αποστάτες».

14-17/11/1973: Το χρονικό της Εξέγερσης (Θανάσης Σκούφιας)

Η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 σηματοδοτεί την αρχή του τέλους για τη στρατιωτική δικτατορία λίγους μήνες αργότερα. Αποτέλεσε την κορυφαία αντιδικτατορική δράση ξεπερνώντας ενδοιασμούς και αντιρρήσεις. Συνθήματα με πολιτική στόχευση και περιεχόμενο που απέβλεπαν στην ανατροπή του αυταρχικού καθεστώτος, συγκλόνισαν το λαό της Αθήνας τις κρίσιμες εκείνες μέρες του Νοέμβρη. Η εμπειρία στη Νομική τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους επέτρεψε την καλύτερη οργάνωση των φοιτητών, οι οποίοι ξεκίνησαν να συγκεντρώνονται στο Πολυτεχνείο από τις 14 Νοεμβρίου.

Μετά και την συγκρότηση επιτροπής κατάληψης, ήδη από την επόμενη μέρα παρατηρείται πως το Πολυτεχνείο συνιστά τον πυρήνα του αντιδικτατορικού αγώνα και κοιτίδα της προσπάθειας για αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Η μαζική συμπαράσταση του αθηναϊκού λαού είναι εμφανής. Εργαζόμενοι, μαθητές, νέοι και νέες συγκεντρώνονται μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο στηρίζοντας το φοιτητικό κίνημα.

Στις 16 του μηνός στήνονται οδοφράγματα από τους φοιτητές που καλούν μέσω και του ραδιοφωνικού τους σταθμού τον αθηναϊκό λαό σε διαρκή αλληλεγγύη. Παράλληλα  εμφανίζονται ελεύθεροι σκοπευτές στη ταράτσα του ΟΤΕ, ένοπλοι άνδρες που ανήκουν στη φρουρά του υπουργείου Δημοσίας τάξης καθώς πολλοί αστυνομικοί επιστρατεύουν την άγρια καταστολή ως αντίδραση στο φοιτητικό κίνημα. Οι πρώτοι πυροβολισμοί θα σημειωθούν γύρω στις 7μ.μ.,  ενώ λίγες ώρες μετά μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού οι φοιτητές αντιλαμβανόμενοι την κρισιμότητα των στιγμών, καλούν το πλήθος να παραμείνει στο Πολυτεχνείο.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα εμφανίζονται τα τανκς μπροστά στη πύλη του Πολυτεχνείου. Στις 2:50 και ενώ οι φοιτητές αναφέρονται στους στρατιωτικούς ως «αδέλφια μας φαντάροι» και τραγουδώντας παράλληλα τον εθνικό ύμνο ακούνε να δίνεται η εντολή για την εισβολή του τανκ. Στις 3:20 δεν υπάρχει κανένας στο Πολυτεχνείο. Τα όσα διαδραματίστηκαν τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το 1973 δεν συνιστούν γιορτή, αλλά εξέγερση λαϊκή χωρίς κομματικό καπέλωμα και με διάχυτο αυθορμητισμό.

Το φοιτητικό κίνημα έσωσε την τιμή της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Η 17η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί ως ημέρα μνήμης και τιμής της αντιδικτατορικής δράσης του λαού μας, ο οποίος με αιχμή του δόρατος το χειραφετημένο ανεξάρτητο κίνημα, υπερασπίστηκε την Ελευθερία και την Δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταστρατηγήθηκαν από το κράτος την περίοδο της δικτατορίας καθώς και το δικαίωμα στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Το Πολυτεχνείο αποδείχτηκε το προπύργιο του κοινωνικού αγώνα ενός ολόκληρου λαού. Από αυτή την άποψη τα πανεπιστήμια έως σήμερα παραμένουν ιδιοκτησία του λαού, διατηρώντας το αυτοδιοίκητο τους και καλλιεργώντας την κριτική σκέψη.

28/7/1975: Δίκη των Συνταγματαρχών- Η Ιστορία από “μέσα” (Άννα Μπιρμπιλοπούλου)

Το καλοκαίρι του 1975 (28 Ιουλίου 1975), ένα χρόνο αφότου αποκαθίσταται η Δημοκρατία στην Ελλάδα, ξεκινά η Δίκη των Πραξικοπηματιών της 21ης Απριλίου, των πρωταιτίων της Χούντας, δίκη που από τον τύπο της εποχής ονομάστηκε η «Ελληνική Νυρεμβέργη» και έλαβε χώρα στις Δικαστικές φυλακές Κορυδαλλού. Είκοσι πρωτεργάτες της χούντας έκατσαν στο εδώλιο, με πρωταγωνιστές την τετράδα των πραξικοπηματιών, οι ταξίαρχοι Γεώργιος Παπαδόπουλους, Νικόλαος Μακαρέζος, Στυλιανός Παττακός και Ιωάννης Λαδάς και ο αντισυνταγματάχρης Δημήτριος Ιωαννίδης με την εισαγγελική κατηγορία που τους απαγγέλθηκε από το δικαστήριο να είναι «στάση στρατιωτικών και εσχάτη προδοσία».

Ωστόσο, γιατί μόνο 20 από τους υπεύθυνους της σχεδόν επταετούς δικτατορικής κυβέρνησης, βρέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου και αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους για τόσα εγκλήματα και παραβιάσεις των συλλογικών και ατομικών ελευθεριών;

Την ταραγμένη εκείνη εποχή το ζητούμενο ήταν να «κλείσει αυτή η υπόθεση» (αν ήταν δυνατόν να κλείσει έτσι), με όσο το δυνατόν λιγότερες συνέπειες και επιπτώσεις. Για το λόγο αυτό, η αντισυνταγματική ανάληψη της εξουσίας από τους συνταγματάρχες χωρίστηκε σε «στιγμιαίο» και «διαρκές» γεγονός, με τα γεγονότα της 21ης Απριλίου να τοποθετούνται ως στιγμιαίο, με αποτέλεσμα όλοι οι υπαίτιοι να μην έρθουν αντιμέτωποι με τις ευθύνες που τους αναλογούσαν.

Σημαντικό στοιχείο αποτελεί επιπλέον, το γεγονός πως oι πραξικοπηματίες δεν οδηγήθηκαν στη δικαστική αίθουσα και στη θέση του κατηγορουμένου έπειτα από εισαγγελική ή κυβερνητική πρωτοβουλία. Αντίθετα, αυτό συνέβη εξαιτίας της μήνυσης που κατέθεσαν πέντε δικηγόροι, οι Γρηγόρης Κασιμάτης, Κωνσταντίνος Αναγνωστάκης, Ευάγγελος Γιαννόπουλος, Αλέξανδρος Λυκουρέζος και Φοίβος Κούτσικας.

Εφημερίδες της εποχής γράφουν για την πολύκροτη Δίκη:

Ας πάρουμε μια ιδέα από την εικόνα που επικρατεί στη δικαστική αίθουσα αλλά και έξω από αυτήν. Για να το κάνουμε αυτό πήραμε στοιχεία από το αρχείο της ΕΡΤ. Ας φανταστούμε γύρω από τις φυλακές αστυνομικούς, περιπολικά, κόσμο πολύ, ακόμα και σκοπευτές.

Ο «Εθνικός Δικαστής» όπως ονομάστηκε, Πρόεδρος του Δικαστηρίου και Εφέτης, Ιωάννης Ντεγιάννης, ορίζει την έναρξη της δίκης, και καλεί τους κατηγορούμενος να καταθέσουν.

Στην απολογία του Γεώργιου Παπαδόπουλο στην οποία «αναλαμβάνει την ευθύνη» αξίζει να σταθούμε λίγο σε όσα λέει.

«Δεν αποδέχομαι την θέσιν του κατηγορουμένου….δεν θα έπρεπε να απολογηθώ», λόγια και στάση που λίγο-πολύ όλοι οι κατηγορούμενοι κράτησαν αρνούμενοι να δεχτούν τις κατηγορίες.

«Εσεβάστηκα πάντοτε την ανθρωπίνην ζωήν και την ανθρωπίνην αξιοπρέπειαν.Με αυτοθυσίαν θα προησπιζόμην την ζωήν του οποιουδήποτε συνανθρώπου μου. Εκείνην όμως την στιγμήν είχα καθήκον, μιας αι καλώς ή κακώς ήσκον την εξουσίαν, να επιβάλω την τάξιν»

Αυτά ήταν τα λόγια και οι θέσεις του δικτάτορα για την επίθεση στο Πολυτεχνείο, καθώς όπως λέει «έπρεπε να επιβάλλει την τάξη»

Μία άλλη στιγμή που ξεχώρισε από τις καταθέσεις ήταν αυτή στην κατάθεση του Στυλιανού Παττακού όπου όταν ο Ντεγιάννης τον ρώτησε «Κάθεστε» (αναφερόμενος στην κατοικία του) ο Παττακός του απαντά: «στον Κορυδαλλό» (ίσως με σύγχυση και ειρωνεία). Ο Ντεγιάννης του διευκρινίζει ότι του ζητά την «πολιτική του κατοικία» και συνέχισε λέγοντας «εκτός και αν τη δέχεστε ως εθελοντική σας κατοικία αυτή».

Αφού ο εισαγγελέας απήγγειλε τις κατηγορίες στους τρεις «πρωταγωνιστές» πραξικοπηματίες, οι ίδιοι δήλωσαν πως δεν τις αποδέχτηκαν.

Στις 23 Αυγούστου του 1975, η απόφαση πάρθηκε. Στους Παπαδόπουλο, Παττακό και Μακαρέζο επιβλήθηκε η θανατική ποινή η οποία όμως, μετατράπηκε σε ισόβια από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Στους υπόλοιπους οι ποινές που επιβλήθηκαν αντιστοιχούσαν στα παραπτώματα / εγκλήματα που είχαν διαπράξει, όλες όμως οι θανατικές ποινές μετατράπηκαν σε ισόβια κάθειρξη.

20/7/1974: Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και η πτώση της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών (Πέτρος Νικολούδης)

Το ημερολόγιο δείχνει 20 Ιουλίου 1974. Μία μέρα «μαύρη» για την Ελλάδα και τη Κύπρο, καθώς τότε διεξάγεται η τουρκική εισβολή στην Κυπριακή Δημοκρατία. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου που έγινε στη Κύπρο, με πρωταγωνιστές την Εθνική Φρουρά της Κύπρου, την ΕΛΔΥΚ και την ΕΟΚΑ Β’, προκάλεσε πολιτική και στρατιωτική αποδιοργάνωση στη χώρα. Η εντολή για το πραξικόπημα δόθηκε από τη Χούντα των Συνταγματαρχών, με σκοπό την ανατροπή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακάριου Γ’ και την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Οι Τούρκοι λοιπόν, εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες που επικρατούσαν, εισέβαλαν με πολεμικά αεροπλάνα, πεζικό και τανκς στη Κύπρο, σκοτώνοντας όχι μόνο στρατιώτες, αλλά και γυναίκες, παιδιά. Δε ξεχώρισαν μαχώμενους από αμάχους. Η ηγεσία των ελληνικών και κυπριακών στρατιωτικών μονάδων παρακολουθούσε χωρίς να επέμβει, πάντα με εντολή του δικτάτορα Ιωαννίδη και των υπόλοιπων στελεχών του, καθώς περίμεναν πως οι διαβεβαιώσεις των Αμερικανών ότι δε θα υπάρξει τουρκική αντίδραση στα σχέδιά τους για ανατροπή του Μακαρίου, θα επιβεβαιώνονταν. Κάτι το οποίο φυσικά και δεν έγινε. Μέσα σε αυτό το χάος, οι απλοί Έλληνες και Κύπριοι στρατιώτες ανέλαβαν μόνοι τους την υπεράσπιση της Κύπρου. Η αντίστασή τους ήταν σθεναρή και πέτυχαν βαριές απώλειες στις τουρκικές δυνάμεις. Χωρίς όμως αεροπορική και ναυτική υποστήριξη, ήρθε η ήττα των ελληνοκυπριακών στρατευμάτων. Δύο μέρες αργότερα, τίποτα στην Κύπρο δεν ήταν όπως παλιά, καθώς ο κυπριακός βορράς είχε περάσει πλήρως στη κυριαρχία της Τουρκίας.

Οι Χουντικοί δεν άντεξαν τη διπλωματική, στρατιωτική και ηθική τους ήττα στους χειρισμούς του Κυπριακού Ζητήματος και αναγκάστηκαν να παραιτηθούν. Στις 24 Ιουλίου του 1974, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίστηκε Πρωθυπουργός της χώρας. Ο ελληνικός λαός με θερμά χειροκροτήματα υποδέχτηκε τον νέο Πρωθυπουργό στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, ο οποίος σχημάτισε μέσα σε λίγες ώρες κυβέρνηση. Οι στόχοι της νέας κυβέρνησης ήταν η δημιουργία ενός κλίματος ομόνοιας και εθνικής ενότητας όλων των Ελλήνων και η δημιουργία και εγκαθίδρυση ενός ελληνικού δημοκρατικού καθεστώτος. Επίσης, αποσκοπούσε στον χειρισμό της κυπριακής κρίσης και στην απόδοση δικαστικών ποινών στα μέλη της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών. Από την 24η Ιουλίου, ξεκινά η περίοδος της «Μεταπολίτευσης», η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

24/7/1974: Αποκατάσταση της Δημοκρατίας (Εύη Κλειτσίκα)

Επτά χρόνια στρατιωτικής αυθαιρεσίας, επτά χρόνια ολοκληρωτισμού και ιδεολογικής καταστρατήγησης.

24 Ιουλίου 1974. Ο  Κωνσταντίνος Καραμανλής καταφθάνει στην Ελλάδα μετά την κατάρρευση της Χούντας και την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο και αναλαμβάνει τη σύσταση της de facto Κυβέρνησης της Εθνικής Ενότητας. Μόλις την 1η Αυγούστου 1974 εξέδωσε συντακτική πράξη με μόνη της αποστολή την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Από τις πρώτες του ενέργειες ήταν η προσωρινή επαναφορά του Συντάγματος του 1952 μέχρι να καταρτιστεί εκ νέου Σύνταγμα. Ακολούθησαν κι άλλες συντακτικές πράξεις με αποκορύφωμα εκείνη στις 30/10/1974  με σκοπό την προκήρυξη δημοψηφίσματος για το αβασίλευτο ή βασιλευόμενο χαρακτήρα του πολιτεύματος. Το αποτέλεσμα στράφηκε συντριπτικά υπέρ της αβασίλευτης Δημοκρατίας και αφού προηγήθηκαν βουλευτικές εκλογές, η Κυβέρνηση Καραμανλή έγινε de jure. Ξεκίνησαν έκτοτε με τη νομιμοποίηση της Κυβέρνησης οι διαδικασίες για τη σύνταξη νέου Συντάγματος, που τέθηκε σε ισχύ στις 11/6/1975.

Η πολιτική του Καραμανλή στηριζόταν στον ενωτικό χαρακτήρα του Έθνους και αυτό φάνηκε από τη πρώτη στιγμή. Ως ένδειξη δημοκρατικού φρονήματος χορήγησε αμνηστία για τα πολιτικά εγκλήματα, που διαπράχθηκαν στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας. Η πολιτική του επέτρεψε τη λειτουργία όλων των πολιτικών κομμάτων και δόθηκε νομιμοποίηση στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, το οποίο δεν είχε νομοθετική κατοχύρωση ήδη από την εποχή του Εμφυλίου Πολέμου. Κορύφωση της Δημοκρατικής πολιτικής ήταν η κύρωση εκ νέου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Η κυβέρνηση της Εθνικής Ενότητας έθεσε τα θεμέλια του εκδημοκρατισμού και αυτό φάνηκε μετά τη νομιμοποίησή της στο Σύνταγμα του 1975. Ο Κοινοβουλευτικός χαρακτήρας του Πολιτεύματος, η κατοχύρωση ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων μετά από σειρά ετών απολυταρχισμού καθώς και η προετοιμασία της εισόδου της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελούν μία βελούδινη μετάβαση από τη δικτατορία στην Δημοκρατία.

17/11/2020

“Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Ελληνικέ λαέ, το Πολυτεχνείο θα μείνει το προπύργιο και η εστία του αγώνα. Όλος ο λαός να συσπειρώνεται γύρω από τους χώρους του Πολυτεχνείου, να παραμείνει στους δρόμους της Αθήνας και να κατέβει στους δρόμους κάθε μεγάλης πόλης της Ελλάδας. Το Πολυτεχνείο είναι οχυρωμένο με τα στήθη των φοιτητών… Ο αγώνας μας είναι κοινός. Είναι αγώνας αντιχουντικός. Είναι αγώνας αντιδικτατορικός. Είναι αγώνας αντιιμπεριαλιστικός. Κάτω η δικτατορία. Ζήτω η Δημοκρατία…”

Οι ιαχές τους αντηχούν ακόμα… Και όντως υπάρχει πρόοδος. Οι φωνές κραυγάζουν ακόμα και υψώνουν το ανάστημά τους για την ελευθερία, την αδικία, τη Δημοκρατία. Δεν έχει χώρο ο πολιτισμός μας για Ιδεολογικούς Μεσσίες. Οι χουντικοί ήταν, είναι και θα είναι εχθροί της Δημοκρατίας και εκτελεστές του ανθρωπισμού.

Επιμέλεια Άρθρου:

Μαρία Μαρίνη, Πολιτικός Επιστήμονας – Αρχισυντάκτρια LEP

Συντάκτες:

Άννα Μπιρμπιλοπούλου, Φοιτήτρια Κοινωνικής Ανθρωπολογίας

Εύη Κλειτσίκα, Φιλόλογος

Θανάσης Σκούφιας, Φοιτητής Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών

Μαρία Μαρίνη, Πολιτικός Επιστήμονας

Πέτρος Νικολούδης, Κοινωνικός Επιστήμονας- Φοιτητής Κοινωνικής Εργασίας

Πηγές:

1) https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/4198337/i-polykroti-diki-kai-i-tychi-ton-protaition-toy-aprilianoy-praxikopimatos

2) https://www.ert.gr/arxeio-afierwmata/diki-ton-praxikopimation-28-iouliou-1975-2/

3) https://www.mixanitouxronou.gr/i-diki-tis-choyntas/

4) https://www.facebook.com/watch/?ref=external&v=3425862267447570

5) https://www.youtube.com/watch?v=siZgCCJLRJg

6) https://www.youtube.com/watch?v=h1A2tpnQfoM

7) https://www.pare-dose.net/948

8) https://www.ert.gr/arxeio-afierwmata/stratiotiko-praxikopima-21is-aprilioy-3/

9) https://www.in.gr/2019/04/21/plus/features/21-apriliou-1967-praksikopima-ton-syntagmatarxon/

10) https://www.sansimera.gr/articles/250?fbclid=IwAR25naNEEW2TekJaQI9jP1K9kq4hq3PCI39KLgitKLQc9iVfZC_RF1sD1JY

11) https://www.sansimera.gr/articles/947

12) https://www.vimaorthodoxias.gr/nea/i-tourkiki-eisvoli-stin-kypro-vinteo-foto/

13) https://eleftherostypos.gr/istories/268054-attilas-46-xronia-apo-tin-tourkiki-eisboli-stin-kypro-eikones-binteo/

14) https://www.alexpolisonline.com/2016/07/20-1974-42.html

15) https://www.sansimera.gr/articles/801

(Visited 173 times, 1 visits today)

Κλείσιμο