Written by 6:12 μμ Αλεξία-Μαρία Γιακκούπη, Αφιερώματα, Επικαιροτητα

Οι «Γυναίκες Ανακούφισης» του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, φωνές που δεν ακούγονται | Αλεξία- Μαρία Γιακκούπη

H πολιτική της Ιαπωνίας, αρνούμενη να αναλάβει νομική και ηθική ευθύνη, αποδεικνύει ότι επιθυμεί οι «γυναίκες ανακούφισης» και ο αγώνας τους για αναγνώριση να χαθούν στη λήθη.

Οι «γυναίκες ανακούφισης» (comfort women) ήταν μικρά κορίτσια και γυναίκες που εξαναγκάσθηκαν σε σεξουαλική δουλεία από ιάπωνες στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.  Πρόκειται για τη σημαντικότερη ίσως περίπτωση σεξουαλικής σκλαβιάς και σωματεμπορίας στη σύγχρονη ιστορία υπό κυβερνητική στήριξη και μία ακόμη περίπτωση εγκλημάτων βάσει φύλου. Ο ιαπωνικός στρατός επάνδρωνε τους «σταθμούς ανακούφισης», στρατιωτικά πορνεία, με κοπέλες που είτε απήγαγε είτε εξαπατούσε ότι επρόκειτο να δουλέψουν ως νοσοκόμες ή προσωπικό εστιατορίου. Εκτιμάται ότι θύματα αποτέλεσαν τουλάχιστον 200.000 κοπέλες, οι οποίες προέρχονταν κυρίως από τη Νότια Κορέα αλλά και από άλλες κατεχόμενες από την Ιαπωνία περιοχές της Ασίας, όπως η Ινδονησία, η Μιανμάρ και οι Φιλιππίνες.

Οι «σταθμοί ανακούφισης» πρωτοεμφανίστηκαν περίπου το 1931 για να απασχολούνται οι ιάπωνες στρατιώτες· ωστόσο τότε εργάζονταν αποκλειστικά εθελόντριες πόρνες. Αυτοί έλαβαν ευρεία αναγνώριση το έτος 1937, σε μια προσπάθεια του Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας Χιροχίτο να ρυθμίσει τις ερωτικές επαφές του στρατού του και να κατευνάσει τη δημόσια κατακραυγή που δέχθηκε η Ιαπωνία κατά το Β’ Σινο-Ιαπωνικό Πόλεμο για τη «Σφαγή της Νακίνγκ», μιας μαζικής δολοφονίας κινέζων πολιτών που συνοδεύθηκε από χιλιάδες βιασμούς. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ως επακόλουθο της μεγάλης αύξησης του ιαπωνικού στρατού ήταν και η αύξηση των «σταθμών ανακούφισης». Οι εθελόντριες δεν ήταν αρκετές και έτσι τα πορνεία επανδρώθηκαν με θύματα τα οποία βιάζονταν αλλεπάλληλα και σε καθημερινή βάση. Ζούσαν σε απάνθρωπες συνθήκες εγκλεισμού ενώ δεν επιτρεπόταν να μιλούν άλλη γλώσσα παρά την ιαπωνική.

Με το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι ελάχιστες επιβιώσασες, πολλές είχαν αυτοκτονήσει ή υποκύψει στα τραύματα τους ως αποτέλεσμα της συστηματικής κακομεταχείρισής τους, γεμάτες φόβο και ντροπή αρνούνταν να μοιραστούν όσα τους συνέβησαν. Όσες προσπάθησαν να μιλήσουν στιγματίστηκαν και θυματοποιήθηκαν εκ νέου. Από πλευράς της η Ιαπωνική κυβέρνηση ισχυρίζετο ότι οι “σταθμοί ανακούφισης” δεν υπήρξαν ποτέ και ότι οι γυναίκες ήταν πόρνες.

Πηγή Εικόνας: https://www.npr.org/sections/goatsandsoda/2020/12/04/940819094/photos-there-still-is-no-comfort-for-the-comfort-women-of-the-philippines

Ωστόσο, στις αρχές του 1990 θύματα από τη Ν.Κορέα έλυσαν τη σιωπή τους ξεκινώντας έναν αγώνα ώστε να αναγνωρισθούν τα αποτρόπαια εγκλήματα της Ιαπωνίας και να αποζημιωθούν. Ο αγώνας τους συνοδεύτηκε από αντικρουόμενες, ανά διαστήματα, δηλώσεις από την εκάστοτε ιαπωνική κυβέρνηση. Μόλις το 2015, ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, μετά απο συμφωνία των δύο χωρών, ζήτησε επίσημα συγγνώμη από τη Ν.Κορέα προσφέροντας ένα δισεκατομμύριο γιέν σε οργανισμό που υποστηρίζει τα θύματα, δηλώνοντας την ίδια στιγμή ότι δεν πρόκειται να λάβει περαιτέρω μέτρα στήριξης και αποζημίωσης. Έτσι, όταν στις αρχές του έτους, εκδόθηκε η πρώτη καταδικαστική απόφαση από τη Ν.Κορέα που υποχρεώνει την Ιαπωνία σε αποζημίωση των θυμάτων, αρνήθηκε την ευθύνη δηλώνοντας ότι το θέμα είχε διευθετηθεί και ότι  με την απόφαση αυτή παριαβάζεται η κρατική ασυλία, πυρήνας του διεθνούς δικαίου.

Η περίπτωση της Ν.Κορέας αποτελεί μια λαμπρή εξαίρεση όπου η κυβέρνηση στάθηκε δίπλα στις διεκδικήσεις των θυμάτων. Αντιθέτως, επιβιώσασες από άλλες περιοχές, ζητούσαν και συνεχίζουν να ζητούν τη στήριξη της κυβέρνησης τους χωρίς ανταπόκριση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι Φιλιππίνες όπου κατ’ απαίτηση της Ιαπωνικής Πρεσβείας «εξαφανίστηκαν» δύο γλυπτά που είχαν ανεγερθεί προς τιμήν των γυναικών αυτών.

Πηγή Εικόνας: https://www.bulatlat.com/2018/04/28/gabriela-condemns-govts-removal-comfort-woman-statue/

H πολιτική της Ιαπωνίας, αρνούμενη να αναλάβει νομική και ηθική ευθύνη, αποδεικνύει ότι επιθυμεί οι «γυναίκες ανακούφισης» και ο αγώνας τους για αναγνώριση να χαθούν στη λήθη. Πληθώρα αγωγών έχει κατατεθεί ενώπιων των ιαπωνικών δικαστηρίων χωρίς αποτέλεσμα. Μπορεί τα εγκλήματα αυτά να τελέσθηκαν πριν από τουλάχιστον 70 χρόνια αλλά τα λιγοστά εν ζωή πλέον θύματα ακόμη παλεύουν να ακουσθούν σε μία παγκόσμια κοινότητα που αγνοεί την ύπαρξή τους.

Αλεξία – Μαρία Γιακκούπη, Νομικός

Πηγή Εικόνας: https://www.nybooks.com/daily/2018/10/17/bringing-poetry-to-the-cruel-history-of-comfort-women/

(Visited 79 times, 1 visits today)

Κλείσιμο