Written by 6:02 μμ Αφιερώματα, Επικαιροτητα, Κατερίνα Καρακουλάκη

“Ο εκφοβισμός δεν είναι μαγκιά” | Κατερίνα Καρακουλάκη

Ένα πρώτο και πολύ βασικό βήμα είναι να γίνουμε εμείς οι αποκαλούμενοι ‘’μεγαλύτεροι’’ και θεωρητικά οι πιο έμπειροι και σοφοί, παράδειγμα σωστής συμπεριφοράς για τις νεότερες γενιές.

Δεν είναι λίγα τα περιστατικά βίας που παρατηρούνται μέσα στα σχολεία και που ασκούνται από ανήλικα παιδιά. Η βία δεν είναι ‘’μαγκιά’’, γι’αυτό αν είσαι θύμα σχολικού εκφοβισμού από συμμαθητές σου ή συνομήλικούς σου, μίλα μην φοβάσαι! Όλοι έχουν δικαίωμα να έχουν φίλους όσο διαφορετικοί και αν είναι!

Ο σχολικός εκφοβισμός υπήρχε ανέκαθεν στην καθημερινή ζωή των παιδιών στα σχολεία και όχι μόνο. Ποια είναι όμως η σημασία του σχολικού εκφοβισμού ή αλλιώς γνωστό και ως bullying;

Γενικότερα ως ενδοσχολική βία ορίζεται εκείνη η συμπεριφορά κατά την οποία ένα παιδί ‘’κακοποιεί’’ όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχολογικά ένα συνομήλικό του. Συνήθως τέτοιου είδους συμπεριφορές γίνονται σκόπιμα και επαναλαμβάνονται πολλές φορές. Ο πιο βασικός σκοπός είναι η υπόδειξη υπεροχής και η άσκηση – κατάχρηση της εξουσίας απέναντι σε άτομα συνήθως κατώτερα και διαφορετικά (κατά κύριο λόγο στην εξωτερική τους εμφάνιση).

Το bullying δεν ασκείται μόνο από παιδιά σε παιδιά αλλά παρατηρείται επίσης και σε ενήλικα άτομα. Bully όπως αποκαλείται το άτομο που ασκεί bullying, μπορεί να γίνει ο καθένας από μας. Είναι αρκετή μία μόνο προσβολή κάθε είδους σε κάποιο άλλο άτομο του κοινωνικού μας περίγυρου που τον θεωρούμε αδύναμο ή κατώτερό μας για να γίνουμε και εμείς με την σειρά μας θύτες του εκφοβισμού αυτού.

“Τα λόγια σου έχουν δύναμη, χρησιμοποίησέ τα σοφά”
Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82+%CE%B5%CE%BA%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919&sxsrf=ALeKk01nld1ejb-pLZDp86FogM2W-SCfBQ:1614890573360&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwj7kOeXwJfvAhXSFXcKHQYsBHYQ_AUoAXoECAkQAw&biw=1920&bih=969#imgrc=qXEA4kejW8-0_M

Ο σχολικός εκφοβισμός μπορεί να είναι και ομαδικός. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ακούμε πως μία ομάδα παιδιών σε ένα σχολείο παρενοχλεί κάποιον συμμαθητή τους που ‘’τον έχουν βάλει στο μάτι’’. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει το παιδί θύτης και το παιδί θύμα σε αυτό το φαινόμενο. Το παιδί θύτης είναι αυτό που νιώθει ανώτερο, ισχυρότερο και θέλει να επιβάλλει αυτή την αίσθηση ισχύος που νιώθει. Αντίθετα το παιδί θύμα είναι ο δέκτης της εκφοβιστικής αυτής συμπεριφοράς. Αυτό, συνήθως νιώθει αδύναμο, αόρατο και αποφεύγει να μιλήσει.

Ποιοι είναι όμως οι πραγματικοί παράγοντες που οδηγούν τόσο μικρά παιδιά να φέρονται με αυτό τον απάνθρωπο τρόπο; Δικαιολογούνται τέτοιου είδους βίαιες τάσεις σε τόσο μικρή ηλικία; Η αιτία σε όλο αυτό δεν είναι μόνο μία. Οι λόγοι είναι πολλοί, είναι μία σύνθεση αλληλεπιδράσεων ανάμεσα σε ατομικά και κοινωνικά αίτια. Το οικογενειακό περιβάλλον είναι η πιο συχνή πηγή αφύπνισης τέτοιων βίαιων πράξεων. Ένα διαζύγιο, οι οικογενειακές συγκρούσεις και τσακωμοί, η έλλειψη επικοινωνίας, η μοναξιά, η απομόνωση, η απουσία φίλων ή δεύτερων παιδιών στην οικογένεια, οι πολύ αυστηροί γονείς, είναι μερικοί σοβαροί λόγοι εξαιτίας των οποίων πολλά παιδιά έχουν υπάρξει θύτες σχολικού εκφοβισμού. Ίσως θα μπορούσε να είναι ένα ξέσπασμα όλης αυτής της πίεσης που τα ίδια δέχονται στο σπίτι τους ήδη από πολύ μικρά, ένα εσωτερικό βάρος που ‘’εκρήγνυται σαν μία μεγάλη βόμβα’’ από μέσα τους. Η αλήθεια είναι πως τα ίδια τα παιδιά δεν κατέχουν την κατάλληλη κριτική σκέψη έτσι ώστε να συνειδητοποιήσουν τις συνέπειες των πράξεών τους, ούτε να διακρίνουν το σωστό από το λάθος. Σε μία τέτοια κοινωνία στην οποία συμβαίνουν τόσα πολλά δεινά, δεν είναι τόσο δύσκολο ένα παιδί να μιμηθεί τις συμπεριφορές που παρατηρεί από τους μεγαλύτερους του είτε αυτοί είναι οι ίδιοι του οι γονείς, είτε συγγενείς είτε ακόμη απλοί οικογενειακοί φίλοι γνωστοί και άγνωστοι. Η τηλεόραση, τα λεγόμενα social media, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος που συμβάλει στην ώθηση βίαιων συμπεριφορών γεγονός που υπονοεί ότι ένα αθώο παιδί, αποκτά λανθασμένα πρότυπα στην ζωή του από πολύ μικρή ηλικία. Η αδιαφορία της κάθε κοινότητας, η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας στα σχολεία, τα κακά πρότυπα, η μη αποδοχή του διαφορετικού, η ενδο- οικογενειακή βία, η απώλεια ελέγχου τέτοιων φαινομένων, η μη ενθάρρυνση κοινωνικοποίησης, ομαδικότητας και συνεργασίας, το υψηλό εγκληματικό επίπεδο, τα οικονομικά και τα ψυχολογικά προβλήματα κοντινών ανθρώπων στο περιβάλλον που ζουν αυτά τα παιδιά, είναι πολύ σημαντικές αφορμές που δίνουν κίνητρα σε μικρά παιδιά να συμπεριφέρονται καθ’αυτόν τον τρόπο, δηλαδή ασκώντας βία σε άλλα.

Ήδη από την γέννησή τους τα παιδιά είναι μαθημένα και έχουν εκ γενετής το χαρακτηριστικό της αντιγραφής σαν αυτόματες μηχανές, είτε λέξεων – φράσεων που ακούν και φιλτράρουν είτε κινήσεων, είτε συμπεριφορών.  Με λίγα λόγια είναι απομιμητές των όσων βλέπουν και  βιώνουν τα ίδια.

Από την πλευρά του παιδιού το οποίο έχει τον ρόλο του θύματος, δηλαδή του παιδιού που αποδέχεται αυτές τις βίαιες συμπεριφορές από άλλα παιδιά τα πράγματα αλλάζουν. Από την δική του οπτική γωνία, συχνά το ίδιο νιώθει ενοχές, αισθάνεται το ίδιο η αιτία που προκαλεί τους συμμαθητές του, κατηγορεί τον εαυτό του και δεν μιλάει για αυτό που του συμβαίνει, γι’αυτό συνήθως τα περισσότερα φαινόμενα σχολικού εκφοβισμού παραμένουν άγνωστα στους δασκάλους και στους γονείς.

Τι θα μπορούσε να γίνει για να μειωθεί σιγά σιγά η εμφάνιση αυτού του φαινομένου από την ‘’σκηνή’’ των κοινωνικών προβλημάτων και της διάδοσης της βίας στην καθημερινότητά μας;

Ένα πρώτο και πολύ βασικό βήμα είναι να γίνουμε εμείς οι αποκαλούμενοι ‘’μεγαλύτεροι’’ και θεωρητικά οι πιο έμπειροι και σοφοί, παράδειγμα σωστής συμπεριφοράς για τις νεότερες γενιές. Να αποδεχόμαστε τον άλλον, όσο διαφορετικός από εμάς και αν είναι. Να δείξουμε στα παιδιά μας την ευγένεια και την καλοσύνη, την αγάπη και την αποδοχή. Άλλωστε όλοι έχουμε δικαίωμα στην φιλία, όλοι είμαστε ίσοι και δημιουργήματα του ίδιου Πατέρα, διατηρώντας ο καθένας μας την δική του μοναδική προσωπικότητα. Κανείς δεν είναι καλύτερος κανενός. Επιπλέον τα σχολεία και η κοινωνία θα μπορούσαν να ασκούν πιο άμεση και συχνή εποπτεία τέτοιων συμβάντων για την καλύτερη δυνατή μείωση φαινομένων σχολικού εκφοβισμού.

Όλα τα παιδιά αξίζουν να έχουν φίλους χωρίς εξαιρέσεις! Το λάθος είναι λάθος ακόμη και όταν το κάνουν όλοι και το σωστό είναι σωστό ακόμη και όταν δεν το κάνει κανείς. Αγκάλιασε τον φίλο σου, γίνε δέκτης του διαφορετικού, ζήτα συγγνώμη, να είσαι ευγενικός, καλός και δεκτικός με τους γύρω σου, υπερασπίσου τον εαυτό σου, μην φοβάσαι, μίλα. Η βία δεν είναι ‘’μαγκιά’’!

Κατερίνα Καρακουλάκη, Φοιτήτρια Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82+%CE%B5%CE%BA%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82&tbm=isch&chips=q:%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%83+%CE%B5%CE%BA%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%83,online_chips:%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B3%CE%BA&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjTs9CYwJfvAhXvgM4BHe7ABgcQ4lYoA3oECAEQHA&biw=1903&bih=969#imgrc=dlRvNY4oJCSybM

(Visited 61 times, 1 visits today)

Κλείσιμο