Written by 12:27 μμ Αρθρογραφία, Επικαιροτητα, Νικολέτα Χριστίνα Βαλσαμίδου

Μιλώντας για γυναικεία κακοποίηση | Νικολέτα Χριστίνα Βαλσαμίδου

<<…Όταν κατάλαβε ότι δεν εκπορνεύομαι, ήρθε η μεγαλύτερη άσκηση σωματικής βίας μέχρι τότε. Ήρθε η απόπειρα βιασμού, ο εξευτελισμός της γενετησίας φύσης μου. Ασέλγησε και ούρησε πάνω στο ματωμένο κορμί μου… και όλα αυτά ενώ οι γονείς του ήταν στο διπλανό δωμάτιο και ενώ άκουγαν τα ουρλιαχτά μου, τις κραυγές μου για βοήθεια, και δεν επενέβησαν στιγμή. Βρέθηκα μισόγυμνη και ματωμένη τα ξημερώματα από τους δικούς μου, κρυμμένη πίσω από έναν κάδο σκουπιδιών, με το κινητό μου τηλέφωνο στο αυτί και αυτό το τέρας να ουρλιάζει από την τηλεφωνική γραμμή “Γύρνα πίσω, αλλιώς δε θα ξαναδείς το παιδί σου ποτέ”. Αστυνομία, νοσοκομείο, δικαστήριο. Η ποινή του; Ελάχιστοι μήνες με αναστολή. Τόσο άξιζε η ζωή μου…>>

Τα συγκλονιστικά αυτά λόγια ανήκουν σε μία κακοποιημένη γυναίκα , η οποία σε επιστολή της στο e-evros.gr, μοιράζεται δημόσια το μαρτύριο που η ίδια έζησε. Η μαρτυρία αυτή αποτελεί μία υπενθύμιση ότι η κακοποίηση των γυναικών απ’τους άνδρες είναι αναμφίβολα ένα χρόνιο φαινόμενο, τις διαστάσεις του οποίου τρομάζει και δυσκολεύεται κανείς να συλλάβει. Οι μορφές που ενσαρκώνει ποικίλουν.

Μία γυναίκα κακοποιείται σωματικά, όταν ο θύτης με τη χρήση διάφορων τρόπων και μέσων της προκαλεί φυσικό πόνο, τραυματίζοντας το σώμα της, σεξουαλικά, όταν την εξαναγκάζει σε συνουσία που η ίδια δεν επιθυμεί και οικονομικά, όταν αποκτά τον απόλυτο έλεγχο στα χρήματα της, στερώντας της την δυνατότητα να τα διαχειριστεί με τον τρόπο που θέλει , ενώ συχνά την αναγκάζει να παραιτηθεί απ’την εργασία της,χάνοντας έτσι την οικονομική της ανεξαρτησία. Πέραν αυτών, υπάρχει και η ψυχολογική κακοποίηση , στην οποία εμπεριέχεται η λεκτική βία ,δηλαδή οι απειλές , οι τραυματικοί για το θύμα χαρακτηρισμοί, ο απόλυτος εξευτελισμός της θηλυκότητας και της προσωπικότητας του. Δυστυχώς , η γυναίκα-θύμα γίνεται αποδέκτης πολλών εξ αυτών των μορφών βίας , η οποία ως είθισται εκδηλώνεται κλιμακωτά.

Σε τι απαντάται όμως η ανοχή και η σιωπή απέναντι σε αυτού του είδους κακοποίησης τόσο απ΄την πλευρά των ίδιων των θυμάτων όσο και απ’την πλευρά των αόρατων παρατηρητών; Κατά πόσο τα κατάλοιπα μιας πατριαρχικής κουλτούρας, η ιεραρχική κατανομή των έμφυλων ρόλων αλλά και οι νόρμες ,οι οποίες καθιστούν τον άνδρα ισχυρότερο προσδιορίζουν τη θέση της γυναίκας στο σήμερα; Πολλά πράγματα που συναντάμε στην καθημερινή πρακτική ακριβώς επειδή καθιερώνονται αυτομάτως φυσικοποιούνται. Το να ανάγουμε όμως το πρόβλημα σε μία και μόνο αιτία θα ήταν αναμφιβόλως σφάλμα , καθώς τα αίτια είναι στην πραγματικότητα πολυπαραγοντικά.

Υπάρχουν λοιπόν πολλοί και διαφορετικοί ανά περίπτωση ανασταλτικοί παράγοντες αναφοράς και αποδοχής της κακοποίησης που δέχεται μία γυναίκα. Συχνά παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα καθεστώς βίας, διότι πείθει τον εαυτό της ότι η κατάσταση αυτή είναι παροντική και ότι ο θύτης πράγματι την αγαπά, ελπίζοντας έτσι σε ένα καινούριο ξεκίνημα μαζί του. Μάλιστα, ο θύτης αποκτώντας τον απόλυτο έλεγχο του θύματός του, το ενοχοποιεί πείθοντας το ότι φέρει το ίδιο την ευθύνη της βίας, της οποίας γίνεται αποδέκτης. Η φυγή στο μυαλό μιας κακοποιημένης γυναίκας εύκολα μεταφράζεται ως αποδοχή της αποτυχίας της ίδιας να κρατήσει το γάμο της και την οικογένεια της ενωμένη. Η αδυναμία της να ανταπεξέλθει οικονομικά σε

μια νέα αρχή , η άγνοια της ως προς το που να απευθυνθεί για βοήθεια, καθώς και το γεγονός ότι μπορεί να απειλείται η ζωή της, την αποτρέπουν από το να δραπετεύσει. Επιπλέον, η ατιμωρησία αλλά και οι δυσλειτουργίες που μπορεί να υπάρξουν από την πλευρά νομοθετικού πλαισίου συμπληρώνουν κάποιους απ’τους παράγοντες που αναστέλλουν την καταγγελία τέτοιων περιστατικών.

Τι κάνει όμως τους ανθρώπους να σιωπούν όταν γίνονται οι ίδιοι μάρτυρες της κακοποίησης; Όπως αναφέρεται, πολλοί φοβούνται την οποιαδήποτε ανάμειξή καθώς πιστεύουν ότι θα βρουν τον μπελά τους ,ενώ άλλοι απλώς αδιαφορούν. Μία τέτοια στάση αναπόφευκτα σε καθιστά συνένοχο στην ενοχή. Σε πολλές περιπτώσεις, ακόμα και το άμεσο περιβάλλον σιωπά συνειδητά. Ο φόβος για κοινωνικό στιγματισμό τους ωθεί μέχρι και στην προτροπή του θύματος να υπομείνει το μαρτύριο, στο οποίο είναι παγιδευμένο. Όλα αυτά οδηγούν την κακοποιημένη γυναίκα σε συναισθηματικό αδιέξοδο όπου χωρίς την στήριξη του συγγενικού ή φιλικού της περιβάλλοντος, νιώθει αδύναμη και ανίκανη να απεγκλωβιστεί.

Σε αυτά τα συμφραζόμενα, γίνεται αντιληπτό ότι η κακοποίηση των γυναικών αποτελεί ακόμα μια κοινωνική παθογένεια .Έτσι, για να επέλθει η επίλυση του προβλήματος κρίνεται αναγκαία η συνδρομή της κοινωνίας, η οποία οφείλει να αφυπνίζει τους πολίτες της , εξασφαλίζοντας την ίδια στιγμή την ορθή και έγκαιρη νομική αντιμετώπιση, χωρίς βέβαια να αμελεί την υποχρέωση της για παροχή ιατρικής και ψυχολογικής βοήθειας, της οποίας χρήζουν τα θύματα.

Νικολέτα Χριστίνα Βαλσαμίδου, Φοιτήτρια Κοινωνικής Ανθρωπολογίας

(Visited 100 times, 1 visits today)

Κλείσιμο