Written by 1:34 μμ Αρθρογραφία, Βέτα Μαρτσούκου, Επικαιροτητα

Κορωνοϊός και σύγκρουση δικαιωμάτων | Βέτα Μαρτσούκου

Είναι προφανές ότι τις τελευταίες μέρες η διαρκής εξάπλωση του νέου ιού έχει γίνει σημείο αναφοράς σε συζητήσεις εγείροντας συγκρούσεις και διαφωνίες σε διάφορες πτυχές της καθημερινότητας. Μέσα από την ενημέρωση και την επαφή με άλλους, καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι η σύγκρουση δικαιωμάτων είναι εμφανής. Πιο συγκεκριμένα, πολλοί είναι οι «υποστηρικτές» της αντίληψης ότι ο εν λόγω ιός αποτελεί μία ακόμη ασθένεια και ότι δεν χρειάζεται πανικό, θεωρώντας ότι οι αποφάσεις της κυβέρνησης είναι περιττές και ενισχύουν το κλίμα φόβου και πανικού. Βασιζόμενα στο συλλογισμό αυτά τα άτομα, προβάλλουν τα ατομικά τους δικαιώματα τα οποία δεν θέλουν να καταπατηθούν στο όνομα του «κορωνοϊού». Χαρακτηριστικό είναι τα παράδειγμα των καρναβαλιστών στην Πάτρα οι οποίοι παρά την απαγόρευση των καρναβαλιών σε όλη την επικράτεια, αψήφησαν τα περιοριστικά μέτρα και ξεχύθηκαν στους δρόμους διασκεδάζοντας θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές των άλλων και ιδιαίτερα των ευπαθών ομάδων.

Ένα άλλο κρίσιμο θέμα, είναι η θρησκεία. Πιο συγκεκριμένα, θύελλα αντιδράσεων έχει προκαλέσει το ερώτημα, εάν η θεία κοινωνία αποτελεί πράξη μετάδοσης του ιού ή όχι. Πολλοί πιστοί μαζί με τον κλήρο, θεωρούν ότι κλονίζονται τα δικαιώματά τους για την ελευθερία της θρησκευτικής τους δραστηριότητας με την απαγόρευση της τέλεσης της θείας κοινωνίας ενόψει του κορωνοϊού . Εύλογα λοιπόν προκύπτει ότι, τo δικαίωμα της τέλεσης πράξεων λατρείας, έρχεται σε σύγκρουση με το δημόσιο συμφέρον και την προστασία της υγείας.

Σε αντιστοιχία με τα παραπάνω, αντιδράσεις επίσης προκαλούνται για τις νέες αποφάσεις σχετικά με την απαγόρευση μετακινήσεων, σε πληγείσες από τον ιό χώρες, καθώς επίσης και για την αναστολή διαφόρων δραστηριοτήτων που σχετίζονται με τη συγκέντρωση μεγάλου αριθμού ατόμων (αθλητικές δραστηριότητες, συνέδρια, ημερίδες, κλπ). Σε αυτές τις περιπτώσεις αντιτίθεται το δικαίωμα για προσωπική ελευθερία και ελευθερία κίνησης με το δημόσιο συμφέρον.

Όσον αφορά την κυβέρνηση, έχει λάβει διάφορα διοικητικά και νομοθετικά μέτρα που αποσκοπούν, όχι μόνο στη λήψη θετικών μέτρων για θεραπεία των ήδη νοσούντων από τον ιό, αλλά και στην παράλειψη ενεργειών, κατοχυρώνοντας την αμυντική προστασία του δικαιώματος στην υγεία με σκοπό την πρόληψη.

Το σύνταγμα, το ενωσιακό δίκαιο και οι διεθνείς συμβάσεις, εξασφαλίζουν το δικαίωμα στην υγεία τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Επομένως, είναι υποχρέωση και καθήκον του κράτους να λαμβάνει μέτρα για τη διατήρηση και την αποκατάσταση της υγείας όλων των πολιτών. Είναι προφανές ότι, για να διατηρηθούν οι ισορροπίες στην κοινωνία καθίσταται αναγκαία η σωστή στάθμιση των αντικρουόμενων δικαιωμάτων στο όνομα του κράτους δικαίου. Επομένως, καλό θα ήταν να μη θυσιάζεται ολοκληρωτικά κανένα δικαίωμα σε βάρος κάποιου άλλου έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η προστασία του πυρήνα των θεμελιωδών δικαιωμάτων με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Τί γίνεται όμως όταν το δικαίωμα για ελευθερία κίνησης και προσωπικής ελευθερίας έρχεται σε σύγκρουση με το δικαίωμα που επικαλείται το δημόσιο συμφέρον και την προστασία της υγείας των πολιτών; Η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι απλή καθώς ο εφαρμοστής και ερμηνευτής του νόμου, θα πρέπει να σταθμίσει τα αντιτιθέμενα δικαιώματα, βάσει των ιδιαίτερων συνθηκών που διαμορφώνονται σε εξαιρετικές περιπτώσεις και καταστάσεις, όπως είναι αυτή που βιώνουμε σήμερα. Σε αυτό το σημείο κρίνεται απαραίτητο να υπογραμμιστεί η σημασία της συνταγματικά κατοχυρωμένης αρχής της αναλογικότητας, σύμφωνα με την οποία, οι περιορισμοί που επιβάλλονται σε ένα δικαίωμα πρέπει να βρίσκονται σε αναλογία με το μέσο που επιδιώκεται. Η εν λόγω αρχή προϋποθέτει οι περιορισμοί να είναι αναγκαίοι και τα μέτρα που αποφασίζονται να είναι πρόσφορα.

Η περίπτωση του κορωνοϊού, είναι μια νέα πρόκληση για τα ελληνικά και διεθνή δεδομένα. Τόσο η ραγδαία εξάπλωση του ιού όσο και η παραπληροφόρηση επηρεάζουν την κοινή γνώμη προκαλώντας αντίρροπες δυνάμεις που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία διαρρηγνύοντας την κοινωνική συνοχή. Καλό θα ήταν σε τέτοιες περιπτώσεις, να ακολουθεί κανείς τις οδηγίες της ιατρικής και οι διοικητικές και νομοθετικές αποφάσεις να λαμβάνονται σε αντιστοιχία με τις επιστημονικές επιταγές και όχι αυθαίρετα ή επιπόλαια.

Συνοψίζοντας, είναι προφανές ότι τα δικαιώματα, αποτελούν μέσο αυτοκαθορισμού του ατόμου. Η ελευθερία του καθενός είναι απεριόριστη σε φιλελεύθερες και δημοκρατικές κοινωνίες όπως είναι η δική μας κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά, όλοι οφείλουν με τη συμπεριφορά τους να σέβονται το γενικό συμφέρον και την προστασία της υγείας των άλλων, καθώς το δικαίωμα στη ζωή που συνεπάγεται καλή υγεία και ευεξία είναι θεμελιώδες και απαραβίαστο.

Βέτα Μαρτσούκου, Φοιτήτρια πολιτικών επιστημών

(Visited 482 times, 1 visits today)

Κλείσιμο