Written by 4:16 μμ Αρθρογραφία, Επικαιροτητα, Εύη Κλειτσίκα

Και… οι εκπαιδευτικοί έχουν ψυχή ! | Εύη Κλειτσίκα.

Η φετινή χρονιά αποτελεί μία πρόκληση για τους μαθητές, τους καθηγητές και τους γονείς, γιατί καλούμαστε να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα του covid-19.

Άλλη μία σχολική χρονιά βρίσκεται στον ορίζοντα κι οι περισσότεροι βρισκόμαστε μεταξύ πυρός και μανίας προκειμένου να οργανώσουμε τη σκέψη μας και ν’ ανασυντάξουμε τους στόχους μας. Η φετινή χρονιά αποτελεί μία πρόκληση για τους μαθητές, τους καθηγητές και τους γονείς, γιατί καλούμαστε να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα του covid-19. Στο προσκήνιο, φυσικά, έρχονται αρκετά μέτρα και νουθεσίες για τη χρήση μάσκας, την τήρηση της προσωπικής υγιεινής, καθώς και τη γνωστή πλέον σε όλους μας ανάληψη ατομικής ευθύνης. Παράλληλα με όλα αυτά έχουμε την εφαρμογή του νέου νομοσχεδίου για την παιδεία-με τις ριζικές αλλαγές που αυτό επιφέρει- καθώς και την προσαρμογή στα νέα δεδομένα της εξ αποστάσεως διδασκαλίας. Όλες αυτές οι πολιτικές ασφαλώς έχουν στο επίκεντρο τον μαθητή και τις μαθησιακές του ανάγκες , αλλά φιλτράρονται και επεξεργάζονται από το μυαλό μιας συγκεκριμένης κάστας ανθρώπων… των εκπαιδευτικών.

Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα ανέκαθεν χαρακτηριζόταν από βραδυκίνητες πολιτικές, όπου ενισχύονταν και από το αναχρονιστικό ρεύμα των υπόλοιπων τομέων. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα ως κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακολουθεί κοινή πολιτική και στα θέματα της εκπαίδευσης και κάνει υπέρογκες προσπάθειες να σπάσει τον συντηρητισμό και να αναμορφώσει το σύστημα, ώστε να συμβαδίζει με το αντίστοιχο των ετέρων μας. Και σε αυτό το σημείο ξεκινάει η πλάνη ! Σε σύντομο χρονικό διάστημα παρατηρήσαμε συστήματα ν’ αλλάζουν μετά από την ανάληψη των καθηκόντων της κάθε Κυβέρνησης. Ο κάθε Υπουργός παιδείας , πρόσθετε και μια καινοτομία στο σύστημά μας, άλλοτε εκσυγχρονίζοντάς το και άλλοτε ακολουθώντας οπισθοδρομικές κλίσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το σύστημά μας δεν έχει ομαλή συνεκτικότητα, απόρροια αυτών των επιβουλών.

Το παράδοξο, λοιπόν, σε όλα τα προαναφερόμενα είναι ότι επικρατεί η κοινή γνώμη ότι αυτές οι πολιτικές έχουν αντίκτυπο μόνο στους μαθητές. Και εδώ ενισχύεται μια ακόμη φενάκη. Το μεγαλύτερο βάρος του κάθε συστήματος πέφτει στα χέρια των εκπαιδευτικών. Μεταρρυθμιστές των συστημάτων, διαμορφωτές συνειδήσεων, οραματιστές, εκσυγχρονιστές, ψυχολόγοι, Άνθρωποι… Κάθε χρόνο οι ίδιες ανησυχίες, τα ίδια άγχη. Είναι δύσκολο να κρατάς την σκυτάλη των γνώσεων και να προσπαθείς να μεταλαμπαδεύσεις σε κάθε ανήσυχη ψύχη, αυτό το κάτι επιπλέον που ίσως αγνοεί, που ίσως δεν έχει γνωρίσει ακόμη. Κάθε χρόνο οι ίδιες προστριβές, οι ίδιες κατηγορίες από γονείς, μαθητές από την ίδια την κοινωνία για οποιαδήποτε παράλογη αιτιολογία καρφωθεί στη νόηση του καθενός, για το σύστημα που άλλαξε, για το μαθητή που δεν έκανε την άσκηση, ακόμη και για το μάθημα που διεξάγεται αντί ν’ αναπτύσσεται “κουβεντούλα επικαιρότητας(!)”. Όλα αυτά χωρίς το δέοντα σεβασμό στον άνθρωπο που μετατρέπει ένα άψυχο σύστημα, σε λειτουργικό εργαλείο δίνοντας του την δική του ψυχή, την δική του τέχνη.

Και σε αυτό το σημείο θα αναφερθώ στον όρο Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Οι ανθρωπιστικές επιστήμες έχουν ως επίκεντρο του ενδιαφέροντός τους τον Άνθρωπο. Παρατηρούν την ανθρωπινή φύση, προσπαθούν να την καταλάβουν και να δώσουν λύση στα προβλήματα που προκύπτουν. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που το αντικείμενο των σπουδών μας ανήκει στη σφαίρα αυτών των επιστημών. Διαβάζοντας, μελετώντας, εξερευνώντας τη φύση της επιστήμης μας σε συνδυασμό με τα εργαλεία και τα πρότυπα διδακτικής που έχουν αναλυθεί κατά καιρούς, καλούμαστε να γίνουμε μεταρρυθμιστές του εκάστοτε συστήματος, πνευματικοί μεσάζοντες για τον κάθε μαθητή που αγαπά τη γνώση και έχει υψηλούς στόχους. Καθοδηγητές και σύμβουλοι γι’ αυτούς που δεν έχουν βρει ακόμη το δρόμο τους, -αυτή η γνώριμη ανασφάλεια των δικών μας μαθητικών χρόνων, που με τα χρόνια μετατρέπεται σε ψυχικό σθένος- έτοιμοι να βοηθήσουμε οποιαδήποτε ψυχή μας έχει ανάγκη. Είναι ο γνωστός όρκος που δώσαμε κάποτε για την επιστήμη μας, για την τιμή μας.

Και σε όλα αυτά πολλοί «ευαγγελιστές» των τεχνοκρατικών επιστημών μας ρωτούν: Αφού το ίδιο το σύστημα σας αποξενώνει, εσείς γιατί συνεχίζετε να αγωνίζεστε; Η δική μου απάντηση σε αυτό είναι μία ! Για εκείνα τα διαπεραστικά παιδικά μάτια που σε κοιτούν στην αρχή κάθε χρονιάς με δυσπιστία, ακολούθως πιστεύουν σε σένα και αφού κερδίσουν το προσωπικό στοίχημα της ανασφάλειας και της φοβίας και πετύχουν τους στόχους τους, σου ανοίγουν την ψυχή τους με εκείνο το γνωστό αίσθημα της ευγνωμοσύνης, της χαράς , της αγάπης… Εσύ φεύγεις έπειτα μ’ εκείνο το χαμόγελο της ευσυνειδησίας, ότι εγώ σήμερα σε αυτόν τον μαινόμενο κόσμο, βοήθησα μια ψυχή να κατακτήσει τους στόχους και τα όνειρά της.

Καλή σχολική Χρονιά !!

Εύη Κλειτσίκα, Φιλόλογος

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=sxoleio&safe=active&rlz=1C1GIGM_enGR866GR866&sxsrf=ALeKk03KZ-OS7qPkshfWY-9BRL5oLlhR1w:1599398103928&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwiuztqeztTrAhVlAWMBHR6RB9wQ_AUoAXoECA4QAw&biw=1680&bih=939#imgrc=KkG6uziWOu-TgM

(Visited 217 times, 1 visits today)

Κλείσιμο