Written by 11:11 πμ Αρθρογραφία, Επικαιροτητα, Πάνος Πουρναράς

Η πλάνη των δύο “άκρων” και του “όλοι είναι ίδιοι” | Πάνος Πουρναράς

Δεν υπάρχουν άκρα, αλλά ακραίες ιδεολογίες και ακραίες συμπεριφορές εντός ιδεολογιών. Και δεν έχει την ίδια βαρύτητα η ακραία ιδεολογία αυτή καθαυτή από την φύση της, με την ακραία συμπεριφορά εντός μίας ιδεολογίας.

Η μέρα της τελικής δικαστικής απόφασης για την Χρυσή Αυγή έφτασε και δεν είναι λίγοι αυτοί που προσπαθούν να εξισώνουν τη ναζιστική ιδεολογία με την κομμουνιστική ή κάποια γενικόλογη ακραία αριστερή. Μέχρι και την τελευταία στιγμή, άνθρωποι επιδιώκουν να ξεπλύνουν την φασιστική νοοτροπία του κάποτε τρίτου κόμματος με το επιχείρημα ότι και άλλα κόμματα έχουν παρόμοια συμπεριφορά βίας. Τα δύο άκρα, όμως, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, δεν υφίστανται. Είναι απλώς ένα τέχνασμα αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, με σκοπό τον ισαποστακισμό και στοχεύοντας στο “ξέπλυμα” του ήθους και των απόψεων που επικρατούν στην ναζιστική ιδεολογία.

Γιατί, λοιπόν, δεν υφίσταται ισαποστακισμός μεταξύ των δύο άκρων ή ακόμα καλύτερα μεταξύ ναζισμού και κομμουνισμού;

Πρώτα απ’ όλα δεν υφίσταται ο όρος “δύο άκρα”. Στην πολιτική επιστήμη χρησιμοποιείται μία πολιτική πυξίδα, ένα σχεδιάγραμμα δηλαδή πολιτικού φάσματος ιδεολογιών, η οποία χρησιμοποιεί έναν κοινωνικό και έναν οικονομικό άξονα σε σχήμα σταυρού για τον προσδιορισμό των διαφόρων κοινωνικοοικονομικών φιλοσοφιών και πολιτικών ιδεολογιών. Ο κοινωνικός άξονας ξεκινάει από τον κοινωνικό συντηρητισμό και καταλήγει στην ελευθεριότητα και ο οικονομικός άξονας αρχίζει από την κοινοκτημοσύνη και καταλήγει στην ελεύθερη οικονομία. Έτσι, λοιπόν, ο ναζισμός, η συντηρητική δεξιά, η νέα δεξιά, ο νεοφιλελευθερισμός, ο φιλελευθερισμός, η κομμουνιστική αριστερά, η ριζοσπαστική αριστερά, ο σοσιαλισμός και η σοσιαλδημοκρατία τοποθετούνται απλώς κάπου μέσα στην πυξίδα, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Δεν υπάρχουν άκρα, δεν υπάρχει μέση, παρά ιδεολογίες και συνιστώσες ιδεολογιών.

Ιδεολογικός Άξονας Αριστεράς- Δεξιάς

Υπάρχουν, όμως, ιδεολογίες που βασίζονται στην βία και στην ακραία συμπεριφορά και είναι σημείο κατατεθέν τους, όπως ο ναζισμός, και ιδεολογίες, που χωρίς να έχουν ως  βασικό γνώρισμα την βία, την έχουν χρησιμοποιήσει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο κομμουνισμός. Και εδώ είναι ακριβώς το σημείο που δε πρέπει να παίρνονται ίσες αποστάσεις από παρόμοιες πράξεις. Τα κίνητρα, οι λόγοι, οι στόχοι και οι προθέσεις είναι αυτά που διαφοροποιούν τελείως δύο ιδεολογίες.

Ο κομμουνισμός είναι οικονομική – πολιτική θεωρία, ασχέτως αν είναι βιώσιμες οι απόψεις του ή αν τις ενστερνίζεται κάποιος. Ο ναζισμός είναι αρρώστια του μυαλού, χωρίς καμία ιδιαίτερη πολιτικοκοινωνική θεωρία, αλλά βασιζόμενος στο μίσος για το διαφορετικό και τις μειονότητες. Τα θύματα του κομμουνισμού, κατακριτέα φυσικά, είναι ιστορικά γεγονότα. Τα θύματα του ναζισμού είναι νοοτροπία. Το ότι και τα δύο ήταν ολοκληρωτικά καθεστώτα, προφανώς και ισχύει. Όμως ο ισαποστακισμός είναι αυτός που συντηρεί το φίδι του ναζισμού.

Το 1991 ο Νίκος Τεμπονέρας, καθηγητής μαθηματικών και ενταγμένος στην αριστερά, έπεσε νεκρός από τον Γιάννη Καλαμπόκα, δημοτικό σύμβουλο της Νέας Δημοκρατίας στην Πάτρα και πρόεδρο της τοπικής ΟΝΝΕΔ. Το 2013 ο Παύλος Φύσσας πέφτει νεκρός από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής. Δύο ίδιες πράξεις βίας μέσα σε διαφορετικές ιδεολογίες. Η πρώτη από παράταξη της νεοφιλελεύθερης δεξιάς, η δεύτερη από την ναζιστική παράταξη. Ίδιες πράξεις καταδικαστέες, αλλά δεν τηρήθηκε ο ισαποστακισμός μεταξύ των ιδεολογιών.

Το παρόν άρθρο και η παρούσα ανάλυση έχει διττό στόχο. Πρώτον, να παρουσιάσει ότι δεν υπάρχουν άκρα, αλλά ακραίες ιδεολογίες και ακραίες συμπεριφορές εντός ιδεολογιών. Και δεν έχει την ίδια βαρύτητα η ακραία ιδεολογία αυτή καθαυτή από την φύση της, με την ακραία συμπεριφορά εντός μίας ιδεολογίας. Δεύτερον, ακόμα και να υπάρχουν παρόμοιες συμπεριφορές μεταξύ διαφορετικών ιδεολογιών, δεν είναι όλοι ίδιοι.

Για αυτούς, λοιπόν, που σαγηνεύονται από τις ίσες αποστάσεις μεταξύ πράξεων διαφορετικών ιδεολογιών και τήνουν να χρησιμοποιούν με ευκολία τη λέξη φασίστας, αξίζει να λεχθεί αυτό που είπε ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν-Πωλ Σαρτρ: “Ο φασισμός δεν ορίζεται από τον αριθμό των θυμάτων, αλλά από τον τρόπο που τα σκοτώνει”.

Και η νίκη κατά του φασισμού πρέπει να είναι κυρίως επικράτηση στην ανθρώπινη κουλτούρα και σκέψη και έπειτα στις δικαστικές αίθουσες. Αν δεν ισχύσει το πρώτο μέρος, δυστυχώς δεν πετύχαμε πλήρως.

Πάνος Πουρναράς, Πολιτικός Αναλυτής – Δημοσιογράφος

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=%CE%86%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82&tbm=isch&ved=2ahUKEwiaifX57qDsAhUETBoKHU2pDZgQ2-cCegQIABAA&oq=%CE%86%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82&gs_lcp=CgNpbWcQDDoHCCMQ6gIQJ1Ci5idYkP0nYJKNKGgBcAB4AIABdIgBdJIBAzAuMZgBAKABAaoBC2d3cy13aXotaW1nsAEKwAEB&sclient=img&ei=sdt8X9rsDoSYac3StsAJ&bih=969&biw=1920&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919#imgrc=Ad1EWWCZ7__L4M

(Visited 158 times, 1 visits today)

Κλείσιμο