Written by 6:00 μμ Αρθρογραφία, Επικαιροτητα, Εύη Κλειτσίκα

Η πάλη ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» και το «είναι» | Εύη Κλειτσίκα

Κρατάμε αποστάσεις από καθετί παράτολμο και ανάλαφρο, γιατί δεν έχουμε μάθει να τσαλακωνόμαστε. Εισπνέουμε ανασφάλεια-εκπνέουμε εσωστρέφεια. Ένας κόσμος φτιαγμένος από εγωκεντρικές καρικατούρες.

Βρισκόμαστε ήδη στα μέση του Δεκέμβρη και η διάθεση μας παλλόμενη σαν τα κύματα του Δούναβη. Οι γιορτές έχουν μια αίγλη στασιμότητας. Ο χρόνος φαίνεται σαν να έχει παγώσει- η υπομονή και επιμονή- οι μόνες συνισταμένες. Ο μήνας του ετήσιου απολογισμού, του ανασχηματισμού, του υπολογισμού, του παραλογισμού… Μία ατομική και συλλογική δίκη η φετινή χρονιά. Η σφαίρα του επιστητού μας κινείται σε άλλες συντεταγμένες και ο νους μας τρέχει πέρα από τα συμβατικά, τα εφήμερα. Kάπου ανάμεσα στο παρόν- παρελθόν και στο παρόν-μέλλον. Τι μέλλει γενέσθαι; Κραυγή αγωνίας… Ίσως οι μοναδικές γιορτές των τελευταίων χρόνων, που έχουν την αίσθηση της απομόνωσης. Οι μοναδικές γιορτές, που απορρέει η ανάγκη ο άνθρωπος να είναι στο επίκεντρο, κάτι που τα τελευταία χρόνια δεν μας άγγιζε- το αγνοούσαμε περίτρανα- και το θεωρούσαμε δεδομένο.

Ο κόσμος μας αποτελείται από έναν εικονικό καθωσπρεπισμό. Μαθαίνουμε από μικρή ηλικία να ζούμε μεταξύ των «πρέπει και μη». Το ίδιο το κοινωνικό πλαίσιο μας προετοιμάζει για μια σκληρή πραγματικότητα υπερφίαλων αδηφάγων, που στο κυνήγι της επιτυχίας θυσιάζουμε οτιδήποτε ανάλαφρο και ανθρώπινο τολμήσει να μας αποτραβήξει την προσοχή. Έχουμε μάθει παιδιόθεν να αναρριχούμαστε σ’ έναν κοινωνικό ιστό αποτελούμενο από κουστουμαρισμένες σοβαροφάνειες και προσεγμένες επιφάνειες. Η τελειομανία αυτών «των πρέπει» συνεχίζεται έως ότου γίνει αυτοσκοπός και μας πνίξει.

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%AF%CE%B1&tbm=isch&ved=2ahUKEwihqu6MlsjtAhUD76QKHcIGAkwQ2-cCegQIABAA&oq&gs_lcp=CgNpbWcQARgAMgcIIxDqAhAnMgcIIxDqAhAnMgcIIxDqAhAnMgcIIxDqAhAnMgcIIxDqAhAnMgcIIxDqAhAnMgcIIxDqAhAnMgcIIxDqAhAnMgcIIxDqAhAnMgcIIxDqAhAnOgQIIxAnUN3eB1i75wdgn5MIaAFwAHgDgAF3iAHLEJIBBDAuMjCYAQCgAQGqAQtnd3Mtd2l6LWltZ7ABCsABAQ&sclient=img&ei=GpPUX6G1EIPekwXCjYjgBA&bih=969&biw=1903&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919&hl=el#imgrc=nsruwAijQQY4rM

Η ατομικότητα είναι μια λέξη συνυποδηλωτική πολλών πτυχών. Μία εκδοχή της δηλώνει αυτή την στροφή στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, στα στοιχεία, δηλαδή, που τον χαρακτηρίζουν ως προσωπικότητα. Οι ανάγκες του ατόμου είναι αυτές, που υψώνουν τα τείχη της αποξένωσης. Δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα άλλο πέρα από την καλλιέργεια του φαίνεσθαι. Η στροφή στους άλλους  έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Ο λόγος μας καλλιεργείται ξύλινος και αποστασιοποιημένος. Ακολουθεί ελιτίστικους ελιγμούς, που απορρέουν αίγλη Παπανούτσου. Κρατάμε αποστάσεις από καθετί παράτολμο και ανάλαφρο, γιατί δεν έχουμε μάθει να τσαλακωνόμαστε. Εισπνέουμε ανασφάλεια-εκπνέουμε εσωστρέφεια. Ένας κόσμος φτιαγμένος από εγωκεντρικές καρικατούρες.

Και μέσα σε όλα αυτά, η ρωγμή της κανονικότητας μας έφερε αντιμέτωπους με το παιχνίδι των ευθυνών. Και ξεκινάει έτσι το παιχνίδι των ρίψεων. Μας φταίει το σύμπαν, η Παγκοσμιοποίηση, η ξενομανία, ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης, ο κρύος καφές… μα ποτέ δεν φταίμε εμείς. Όλα είναι δρομολογημένα από έναν παγκόσμιο εχθρό, που συνωμοτεί να μας αφανίσει(!). Οι δολοπλοκίες είναι καλά στημένες, για να αφανίσουν τις υπέρλαμπρες προσωπικότητες μας(!). Τόσο πολύ έχουμε καλλιεργήσει την ιδεατή τελειότητα του εγώ. Και μετά απ’ όλη αυτή την περιπέτεια μας δίνεται μια ευκαιρία ! Ο πραγματικός διάλογος του “φαίνεσθαι” με το “είναι”, της ουσίας με την επιφάνεια. Και τότε, όταν βρίσκουμε την τομή αυτών των δύο, ανασυντασσόμαστε. Σηκωνόμαστε και ψάχνουμε τη δημιουργικότητά μας. Εναποθέτουμε τον εγωκεντρισμό μας σε όλα αυτά που αγαπάμε και μας κρατάνε φλογερούς. Η σκέψη τρέχει άλλοτε στις τέχνες, άλλοτε στην επιστήμη, άλλοτε στους ανθρώπους- στυλοβάτες μας, σε όλα αυτά που μας υπενθυμίζουν γιατί ζούμε…

Η σκέψη μου, τελειώνοντας έτρεξε σ’ εκείνους που κάποτε στα δεκαοχτώ μου, μου χάραξαν την δική μου πορεία. Κάπου, κάποτε, κάποιοι μου έδωσαν το χέρι της εμπιστοσύνης και μου εκμαίευσαν το δικό μου αυτοσκοπό. Και όπως είχα απαντήσει τότε σε μια στιγμή εξομολόγησης, έτσι και τώρα,

« ο δικός μου δεν είναι άλλος από το να δίνω την ψυχή μου σε οποιοδήποτε σκοπό  προάγει τον άνθρωπο ένα βήμα πάνω από τη φαινομενικότητα».

Το αν θα το πετύχω, εξαρτάται από τις συγκυρίες.

Εύη Κλειτσίκα, Φιλόλογος

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF+%CE%BA%CE%B1%CE%B9+%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%BF&tbm=isch&ved=2ahUKEwij3Nv1lMjtAhXN0aQKHXJjDHMQ2-cCegQIABAA&oq=%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF+%CE%BA%CE%B1%CE%B9+%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%BF&gs_lcp=CgNpbWcQAzIECAAQGDoHCCMQ6gIQJzoECCMQJzoICAAQsQMQgwE6AggAOgUIABCxAzoGCAAQBRAeOgYIABAIEB5QovgSWI2jE2D2pBNoAXAAeASAAaACiAHiGJIBBjQuMTcuNJgBAKABAaoBC2d3cy13aXotaW1nsAEKwAEB&sclient=img&ei=3ZHUX-P5Ec2jkwXyxrGYBw&bih=969&biw=1903&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919&hl=el#imgrc=D3tMH_scJ52e5M

(Visited 112 times, 1 visits today)

Κλείσιμο