Written by 11:37 πμ Αρθρογραφία, Επικαιροτητα, Κατερίνα Καρακουλάκη

Φεμινισμός: ” Ένα παρεξηγημένο κίνημα: από τις απαρχές του μέχρι σήμερα” | Κατερίνα Καρακουλάκη

Ο φυλετικός ρατσισμός, η κακοποίηση των γυναικών, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ο περιορισμός των γυναικών στον εργασιακό και στον πολιτικό χώρο είναι γεγονότα που συμβαίνουν πολύ συχνά και κάθε μέρα και θα συνεχίζουν να υπάρχουν και στο μέλλον.

Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς τις γυναίκες στο εσωτερικό του; Οι γυναίκες ήταν από πάντα οι ισχυροί του κόσμου. Είναι το συμπλήρωμα του άντρα, είναι το μαξιλάρι που ο ίδιος αναζητά για να ακουμπήσει το κεφάλι του, είναι το άτομο που λαχταρά να γίνει μητέρα των παιδιών του, και η οποία τον κρατούσε και όταν ο ίδιος ήταν βρέφος.

Αν ανατρέξουμε στο ιστορικό παρελθόν, θα δούμε πως η θέση της γυναίκας δεν ήταν πάντοτε η ίδια! Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Κάποτε η γυναίκα ταυτιζόταν με την εικόνα της νοικυράς, αυτής που δεν εργαζόταν ποτέ, που δεν ήταν οικονομικά ανεξάρτητη και που έμενε πάντα στο σπίτι. Σε πολλές κοινωνίες απαγορευόταν να εργασθεί, να έχει μία επαγγελματική καριέρα! Οι γυναίκες δεν είχαν ίσα δικαιώματα με τους άντρες, αποτελούσαν για πολλούς αιώνες ”κακομεταχειρισμένα ζώα”, βιάζονταν, βασανίζονταν από τους ίδιους τους συζύγούς τους και η φωνή τους δεν μπορούσε να ακουστεί. Η ελευθερία λόγου τους ήταν πολύ περιορισμένη εώς και ανύπαρκτη.

Αυτή την έντονη ανισότητα, αυτόν τον έντονο φυλετικό ρατσισμό καλεί να αντιμετωπίσει και να αλλάξει το κίνημα του φεμινισμού. Ο φεμινισμός είναι η πολιτική αντίληψη, μία ιδεολογία που καλεί να διευρύνει τον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία και που έχει ως βασικό της στόχο την ισότητα μεταξύ του ανδρικού και του γυναικείου φύλου.

Ας ρίξουμε μία σύντομη ματιά στην ιστορική αναδρομή του φεμινισμού. Ο ίδιος διακρίνεται σε τρία βασικά ρεύματα.

Το πρώτο ρεύμα το συναντάμε κατά τα τέλη της δεκαετίας του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου, και το οποίο αφορούσε κυρίως την νομική ισότητα των γυναικών και των αντρών. Εκείνη την εποχή οι φεμινίστριες αγωνίζονταν ανένδοτα για να διεκδικήσουν ίσα δικαιώματα απέναντι στον νόμο για να τις καλύπτουν και ενδεχομένως για να έχουν την δυνατότητα να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο, όπως ακριβώς και οι άνδρες.

Το δεύτερο ρεύμα λαμβάνει χώρα στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, και σχετίζεται με τις κοινωνικές ανισότητες.

Και τέλος το τρίτο ρεύμα του φεμινισμού ξεκινάει την δεκαετία του 1980 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα και είναι γνωστός από πολλούς με τον τίτλο ”ο φεμινισμός της διαφοράς”.

Οι πρώτες κινητοποιήσεις του φεμινισμού εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Γαλλική Επανάσταση (1789), καθώς λίγο αργότερα το 1791, έγινε η πρώτη διακήρυξη των δικαιωμάτων των γυναικών. Εβδομήντα χρόνια αργότερα, στην Αγγλία, ξεκίνησαν τα πρώτα βήματα για την διεκδίκηση της γυναικείας ψήφου με βασική αρχή την ισότητα των δύο φύλων. Το 1848, έχουμε το πρώτο Φεμινιστικό  Συνέδριο υπέρ των γυναικείων δικαιωμάτων, στις Η.Π.Α. Το 1869, ο Τζόν Στιούαρτ Μίλ εξέδωσε το βιβλίο με τίτλο ” Η υποταγή των γυναικών” με σκοπό να δείξει και να εκφράσει πως είναι λάθος η νομική κατωτερότητα των γυναικών. Το συγκεκριμένο βιβλίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία εξέλιξης του φεμινιστικού κινήματος. Τον 20ο αιώνα λοιπόν, κατα τον οποίο έλαβε χώρα το δεύτερο φεμινιστικό ρεύμα όπως προαναφέρθηκε, λευκές χριστιανές της Δύσης ξεκίνησαν την φεμινιστική θεωρία υπέρ της φυλετικής ισότητας, καθώς και τις πρώτες τους δραστηριοποιήσεις πάνω σε αυτήν, κάνοντας διάφορες πορείες διαμαρτυρίας και διακηρύξεις.

Όσον αφορά την χώρα μας, ο φεμινισμός έκανε την πρώτη του παρουσία το 1920, όπου και έχουμε τον Σύνδεσμο για δικαιώματα της γυναίκας, που συνιστούσε μία φεμινιστική οργάνωση εκείνης της εποχής. Έπειτα, το 1930, οι γυναίκες μπορούν και ψηφίζουν, για πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές, ενώ αντίστοιχα το 1944, πλέον είχαν το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, μέχρι και το 1952 όπου αποκτούν τα πλήρη εκλογικά τους δικαιώματα. Μετά την αντιπολίτευση, εμφανίστηκε ο Νεοφεμινισμός, ο οποίος είχε να κάνει περισσότερο με θέματα του ιδιωτικού βίου, όπως ήταν για παράδειγμα, η κακομεταχείριση των γυναικών από τους άνδρες τους, η άνιση κατανομή των οικιακών εργασιών στο σπίτι καθώς επίσης και το γεγονός το ότι υπήρχαν πολλοί περιορισμοί θέσεων εργασίας για τις γυναίκες εκτός σπιτιού. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1975, όλοι οι έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Αξιοσημείωτη αναφορά ελληνίδας φεμινίστριας είναι η Καλλιρόη Παρένν η οποία θεωρείται το πρώτο πρότυπο του ελληνικού φεμινισμού της εποχής, αφού ήταν η πρώτη που εξέδωσε την εφημερίδα με τίτλο ”Η εφημερίς των κυριών”.

Στις μέρες μας το κίνημα του φεμινισμού έχει διαφορετική εικόνα και μορφή. Έχει παρεξηγηθεί ο ρόλος του, καθώς πολλοί επίσης είναι αυτοί που θεωρούν ανώφελη την παρουσία του, εφόσον νομίζουν πως η νομοθετική ισότητα των γυναικών έχει ολοκληρωθεί. Όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Παρόλο που ζούμε σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, φαινόμενα της καθημερινής μας ζωής έχουν αποδείξει, ότι η δημοκρατία,η δικαιοσύνη και η ισότητα είναι πολύ σχετικές έννοιες και δεν υφίστανται καθολικά. Ο φυλετικός ρατσισμός, η κακοποίηση των γυναικών, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ο περιορισμός των γυναικών στον εργασιακό και στον πολιτικό χώρο είναι γεγονότα που συμβαίνουν πολύ συχνά και κάθε μέρα και θα συνεχίζουν να υπάρχουν και στο μέλλον.

Για να θεσπίζονται ακόμα θεσμοί για τα δικαιώματα και την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών αλλά και για τους προαναφερθέντες λόγους συμπεραίνουμε ότι οι διάκριση των φύλων δεν έχει ”εξαφανιστεί” ολοκληρωτικά. Συνεπώς είναι αναπόφευκτο και απαραίτητο να γίνεται λόγος για τις αρχές του φεμινιστικού κινήματος μέχρι η ισότητα των φύλων να μην “θεωρείται” δεδομένη αλλά να είναι!

Η φύση της γυναίκας είναι η μητρότητά της και κανείς δεν μπορεί να της πάρει αυτό το θείο δώρο που της δόθηκε. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να συνδυάζει τον ρόλο της μητέρας με μία επαγγελματική καριέρα. Δικαιούται να έχει ίσες ευκαιρίες στην ζωή της με τους άνδρες και δεν θα έπρεπε οι ίδιοι να την εκμεταλλεύονται ψυχοσωματικά. Ο κόσμος δεν θα είχε νόημα χωρίς την γυναικεία παρουσία μέσα του. Ο άντρας δεν θα  ήταν τίποτα χωρίς τις γυναίκες δίπλα τους, γεννιέται από μία γυναίκα, μεγαλώνεται από μία γυναίκα, ερωτεύεται μία γυναίκα, παντρεύεται μία γυναίκα, η ζωή του όλη προορίζεται για μία γυναίκα, είναι πολύ παράξενο λοιπόν να μην της δείχνει εκτίμηση και σεβασμό. Η γυναίκα είναι πλάσμα δυνατό, με πολλές αντοχές στον πόνο.

Όπως γράφει και ο Αριστοτέλης Ωνάσης : ”Αν δεν υπήρχαν οι γυναίκες, όλα τα λεφτά του κόσμου δεν θα είχαν καμία αξία”.

Κατερίνα Καρακουλάκη, Φοιτήτρια Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=girls+just+wanna+have+fundamental+human+rights&tbm=isch&hl=en-US&chips=q:girls+just+wanna+have+fundamental+human+rights,online_chips:protest&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919&sa=X&ved=2ahUKEwiPzZTRqebsAhUQ4oUKHTAxAg8Q4lYoBXoECAEQGQ&biw=1903&bih=912#imgrc=ImReWh7yRJEnXM

(Visited 132 times, 1 visits today)

Κλείσιμο