Written by 11:19 πμ Αρθρογραφία, Επικαιροτητα, Ορνέλα Σολλάκου

Φασισμός: Από την γέννησή του μέχρι την 7η Οκτωβρίου 2020| Ορνέλα Σολλάκου

Κύριο όπλο των φασιστών είναι η προπαγάνδα, δηλαδή ο τρόπος που έχουν να πείθουν τις μάζες. Τα αισθήματα, όπως η υπέρμετρη ελευθερία, η αποδοχή του διαφορετικού και η προσωπική εξέλιξη είναι αυτά που «διαβάλλουν την μοναδικότητα του έθνους».

Τις τελευταίες ημέρες ζήσαμε ίσως την μεγαλύτερη νίκη κατά της ιδεολογίας του φασισμού μετά την γνωστή δίκη της Νυρεμβέργης. Είδαμε αυτήν την πολιτική ιδεολογία του μίσους να ηττάται μέσα στις δικαστικές αίθουσες μιας χώρας που ομολογουμένως, ενωμένη επιτυγχάνει πολλά.

Αρχικά, αντίθετα από άλλες πολιτικές ιδεολογίες, οι οποίες έκαναν την εμφάνιση τους τον 19ο αιώνα, όπως για παράδειγμα ο φιλελευθερισμός, ο σοσιαλισμός κτλ, ο φασισμός αποτελεί γέννημα του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα της περιόδου του μεσοπολέμου. Την περίοδο δηλαδή μεταξύ του πρώτου και του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ο φασισμός εμφανίζεται, με σκοπό να καταργήσει όλο το εύρος της πολιτικής σκέψης, που είχε κυριαρχήσει κατά τα προηγούμενα χρόνια στην Ευρώπη, από την Γαλλική επανάσταση του 1789 και έπειτα.

Προχωρώντας στην «σκιαγράφηση» των ιδεών, που προτείνει ο φασισμός, δύναται κανείς να επισημάνει ότι πρόκειται για μια ιδεολογία, η οποία αντιτίθεται έντονα σε όλες τις προηγούμενες ιδεολογίες. Ειδικότερα, απορρίπτει τον φιλελευθερισμό, τον ατομικισμό, τον ορθολογισμό, την πρόοδο και την ελευθερία. Παρατηρούμε έναν αρχηγό, ο οποίος ενώνει όλα τα μέλη ενός έθνους, που είναι υποχρεωμένοι να υπακούουν και να μάχονται υπέρ αυτού και της φυλής τους με αυτοθυσία. Στον φασισμό δεν υπάρχει άτομο, μόνο έθνος, το οποίο είναι ανώτερο από όλα τα λοιπά έθνη. Τα μέλη αυτής της κοινωνίας είναι οι ήρωες, που παρακινούνται από το καθήκον και μάχονται υπέρ του έθνους τους με κάθε κόστος.

Περνώντας στις εκφάνσεις της ιδεολογίας αυτής, δυο είναι οι κατηγορίες, αν ανατρέξει κανείς στην ιστορική του διαδρομή. Είναι αυτή του Mussolini στην Ιταλία από το 1922 έως το 1943, καθώς και αυτή του Hitler και της ναζιστικής Γερμανίας από το 1933 έως το 1945. Όσον αφορά την πρώτη έκφανση, αξίζει να αναφερθεί ότι ο Mussolini ήταν ένα από τα κορυφαία στελέχη του σοσιαλιστικού κόμματος της Ιταλίας και αρκετά επηρεασμένος από τον Ζωρζ Σορέλ, (Γάλλος που ήταν κατά του Μαρξ και συνδικαλιστής). Στις αρχές του Α΄ ΠΠ, το σοσιαλιστικό κόμμα δεν επιθυμούσε την συμμετοχή της χώρας στον πόλεμο, γεγονός που έβρισκε αντίθετο τον Mussolini. Αυτή η στάση του προκάλεσε την απομάκρυνσή του από τους σοσιαλιστές. Μετά το τέλος του Α΄ ΠΠ, ο Mussolini ιδρύει τον Μάρτιο του 1919 το φασιστικό κόμμα. Εκείνη την μεταπολεμική περίοδο στην χώρα επικρατούσαν αναταραχές, προερχόμενες κυρίως από τους σοσιαλιστές για την ανάδειξη του κομμουνισμού στην εξουσία. Ωστόσο ο Mussolini αν και τάσσονταν υπέρ της επανάστασης πίστευε πως έπρεπε να είναι εθνικιστική και όχι κομμουνιστική.

Οι συνθήκες που επικρατούν μετά τον πόλεμο του επέτρεψαν να αποκτήσει πολλούς οπαδούς που θα διεκδικούσαν την εξουσία με κάθε τίμημα. Πρώτος στόχος ήταν οι σοσιαλιστές. Ο κυριότερος στόχος όμως ήταν το Ιταλικό κράτος. Έτσι, στις 28 Οκτωβρίου του 1922 φασίστες από ολόκληρη την Ιταλία οδεύουν προς την Ρώμη. Ο τότε βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουήλ, φοβούμενος από έναν επικείμενο εμφύλιο, δίνει την εξουσία στον Mussolini και του επιτρέπει να σχηματίσει κυβέρνηση στις 30 Οκτώβριου 1922. Οι συνθήκες που επικρατήσαν μετά από την άνοδό του ήταν τραγικές, τόσο στην Ρώμη όσο και σε ολόκληρη την χώρα. Αρχικά διαλύει κάθε είδος αντιπολίτευσης, μετά το 1925 κηρύσσεται δικτάτορας, ιδρύει την φασιστική αστυνομία από διακεκριμένα μέλη της στρατιάς του και ασκεί προπαγάνδα στον τύπο, το ραδιόφωνο, την εκπαίδευση, ακόμη και στην τέχνη.

Παρόλα αυτά, η σοβαρότερη έκφανση του φασισμού εκδηλώθηκε στην Γερμανία του Χίτλερ. Έτσι, κρίνεται σκόπιμο να αναφέρουμε ότι, όπως και στην περίπτωση της Ιταλίας έτσι και στη Γερμανία, το ζοφερό κλίμα, που επικρατούσε μετά τον Α΄ ΠΠ, ενίσχυσε την ανάδειξη του ναζιστικού κόμματος, ή αλλιώς του Εθνοσοσιαλιστικού κόμματος των Γερμανών εργατών. Το 1930 βρίσκει την Γερμανία εντελώς εξουθενωμένη και ταπεινωμένη από την ατιμωτική ήττα του πολέμου. Ειδικότερα, οφείλει υπέρογκες πολεμικές αποζημιώσεις και έχει 6 εκατομμύρια ανέργους. Η τότε κυβέρνηση δεν εμπνέει πια καμία εμπιστοσύνη στον γερμανικό λαό.

Εκμεταλλευόμενος αυτές τις συνθήκες ο Χίτλερ και ως ένας «δεινός» ρήτορας, πολλά υποσχόμενος, κερδίζει την εμπιστοσύνη του λαού, στις εκλογές του 1932. Στις 30 Ιανουαρίου 1933 ο πρόεδρος της Γερμανίας, Πωλ φον Χίντεμπουργκ, διόρισε τον Χίτλερ καγκελάριο της Γερμανίας. Η περίοδος δικτατορίας του Χιτλερικού κόμματος αρχίζει από τις 24 Μαρτίου του 1933 όταν το κοινοβούλιο, ύστερα από μια σωρεία γεγονότων, αποφασίζει να δώσει όλη την νομοθετική εξουσία στον Χίτλερ. Το πιο επικίνδυνο στην πολιτική φασισμού του Χίτλερ ήταν οι ακραίες του ρατσιστικές αντιλήψεις και η εξοντωτική πολιτική που ακλούθησε κυρίως κατά των Εβραίων αλλά και όσων ήταν σωματικά και πνευματικά ανάπηροι.

Με το τέλος του Β ΄ΠΠ, ωστόσο, αυτές οι δυο σοβαρές εκφάνσεις του φασισμού νικήθηκαν. Δυστυχώς όμως, το τέλος του πολέμου δεν σήμανε και το τέλος του φασισμού. Παρόλο που οι κύριοι υποστηρικτές του εξοντώθηκαν, τις τελευταίες δεκαετίες βλέπουμε και πάλι να ξεπροβάλλουν μορφές νεοναζισμού και νεοφασισμού, εκμεταλλευομένες κυρίως την οικονομική κρίση των ημερών, την πολιτική αστάθεια και αναξιοπιστία, την εγκληματικότητα , την αυξημένη μετανάστευση αλλά και την ανησυχία που επικρατεί σχετικά την πολυπολιτισμικότητα που χαρακτηρίζει τον 21ο αιώνα. Μέσα σε όλα αυτά, συχνά οι άνθρωποι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που κάνει ένα κόμμα με φασιστικό υπόβαθρο να αναδεικνύεται στην εξουσία. Το ερώτημα αυτό δεν είναι τόσο απλό όσο φαντάζει. Συνήθως τα φασιστικά κόμματα εκμεταλλεύονται περιόδους αναταραχών και όλες τις συνθήκες που αναλύθηκαν παραπάνω. Κύριο όπλο των φασιστών είναι η προπαγάνδα, δηλαδή ο τρόπος που έχουν να πείθουν τις μάζες. Τα αισθήματα, όπως η υπέρμετρη ελευθερία, η αποδοχή του διαφορετικού και η προσωπική εξέλιξη είναι αυτά που «διαβάλλουν την μοναδικότητα του έθνους».

Για την Ελλάδα, η 7η Οκτώβριου είναι μια νίκη κατά του φασισμού, ήταν μια επιβεβαίωση ύπαρξης της δημοκρατίας. Με άλλα λόγια, μας απέδειξε ότι, οι δημοκρατικοί θεσμοί δηλώνουν ένα δυναμικό παρόν. Όμως, αποτελεί μόνο την αρχή στον μεγάλο αγώνα κατά του φασισμού, της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού, γιατί καθώς φαίνεται ο φασισμός είναι ακόμη μια πιο ύπουλη, αλλά αόρατη πανδημία που καλείται να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα.

Ορνέλα Σολλάκου, Φοιτήτρια Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1&tbm=isch&ved=2ahUKEwiyzZ_cgbLsAhVNw4UKHQs3CMoQ2-cCegQIABAA&oq=%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1&gs_lcp=CgNpbWcQAzIECAAQEzoCCAA6BAgAEB5QrcMWWLj-FmDJ_xZoAnAAeASAAaoBiAGhHpIBBDAuMjmYAQCgAQGqAQtnd3Mtd2l6LWltZ7ABAMABAQ&sclient=img&ei=EtmFX7L8M82GlwSL7qDQDA&bih=969&biw=1903&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919&hl=en-US&hl=en-US#imgrc=6ZWjiLNT4toalM

(Visited 153 times, 1 visits today)

Κλείσιμο