Η σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα αλλάζει συνεχώς με ραγδαίους ρυθμούς. Το γεγονός αυτό, επιτάσσει αλλαγές σε κάθε τομέα της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου κι όπως είναι λογικό και στον τομέα της εκπαίδευσης. Αυτό, είναι ίσως περισσότερο απαραίτητο στον τομέα της εκπαίδευσης ενηλίκων όπου σε αυτόν πολλές φορές απευθύνονται ευάλωτες κι ευπαθείς κοινωνικές ομάδες με σκοπό να αποκτήσουν τις απαραίτητες γνώσεις και να ενσωματωθούν ομαλά στην κοινωνία, διεκδικώντας μια αξιοπρεπή θέση στην αγορά εργασίας.
Για το σκοπό αυτό έχουν ιδρυθεί τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας (Σ.Δ.Ε.), τα οποία από τη μια πλευρά στηρίζουν τα άτομα που φοιτούν εκεί σε ό, τι αφορά την προσωπική κι επαγγελματική τους ολοκλήρωση κι ανάπτυξη, αλλά συγχρόνως συμβάλλουν και στην καταπολέμηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Αυτό συμβαίνει γιατί οι άνθρωποι αυτοί αρχίζουν πια και αποκτούν τα απαραίτητα προσόντα για να΄ αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου εργασιακού περιβάλλοντος, που συνεχώς μεταβάλλεται επηρεασμένο από τις νέες συνθήκες που επικρατούν ανά περιόδους.
Για να φέρουν όμως εις πέρας τα Σ.Δ.Ε. αυτό το δύσκολο έργο, το οποίο έχουν αναλάβει, είναι επιτακτική ανάγκη να διαθέτουν ένα έμπειρο και εξειδικευμένο προσωπικό, που θα αποτελείται από εκπαιδευτές που θα είναι έτοιμοι να αφουγκραστούν τις ανάγκες των εκπαιδευομένων και να τους οδηγήσουν στη γνώση. Αυτό θα γίνει πιο εύκολο αν αυτοί οι εκπαιδευτές είναι σε θέση να εφαρμόζουν ενεργητικές τεχνικές μάθησης, οι οποίες θα έχουν ως αποτέλεσμα οι εκπαιδευόμενοι να κατανοούν καλύτερα το αντικείμενο διδασκαλίας, να ενισχύουν το ενδιαφέρον τους για αυτό και να συμμετέχουν πιο ενεργά στην εκπαιδευτική διαδικασία.
Ένα σημαντικό μέσο για νια επιτευχθεί αυτό, είναι η χρήση της τέχνης στη μαθησιακή διαδικασία. Οι εκπαιδευόμενοι μέσα από την τέχνη έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν νέα μονοπάτια που θα τους οδηγήσουν στην κατάκτηση της γνώσης με έναν πιο ευχάριστο και δημιουργικό τρόπο. Μαθαίνουν να ξεφεύγουν από τις παραδοσιακές μεθόδους, οι οποίες θέλουν τον εκπαιδευτή να ηγείται της εκπαιδευτικής διαδικασίας και λαμβάνοντας οι ίδιοι πρωτοβουλίες εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις και τα συναισθήματά τους, χωρίς τον μόνιμο φόβο του λάθους. Στην τέχνη δεν υπάρχει λάθος. Ο καθένας ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο αυτό που βλέπει, διαβάζει ή ακούει. Έτσι, περιορίζονται σε σημαντικό βαθμό συναισθήματα όπως άγχος, αμηχανία, ντροπή κι όλοι έχουν ίσες ευκαιρίες για συμμετοχή στη μάθηση.
Σε μια εποχή που οι επιλογές κι οι δυνατότητες είναι πολλές, καλό είναι να μην επιλέγονται μόνο οι γνώριμοι δρόμοι, που οδηγούν σε στείρα γνώση. Το ζητούμενο είναι μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία να βγουν στην κοινωνία κριτικά σκεπτόμενα άτομα που θα διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο.
Ράνια Διακομοπούλου, Φιλόλογος
