Written by 1:46 μμ Αρθρογραφία, Επικαιροτητα, Κωνσταντίνος Κορυζής

Δυτικά του Έβρου | Κωνσταντίνος Κορυζής

    Η τοπική μας κοινωνία, χαρακτηρίζεται από τη μαζικοποίηση και τις οξείες αντιδράσεις. Πρώτα αναγνωρίζει έναν εχθρό και έπειτα συνασπίζεται σαν σμήνος εναντίον του, δίχως να αφιερώσει την απαραίτητη έρευνα και κριτική σκέψη στο ποια κατεύθυνση να στρέψει την οργή της. Ο πρόσφυγας, η Γερμανία, η Ε.Ε., ο μετανάστης, ο Κινέζος και ο Ιταλός που φέρουν τον πρόσφατο κορονοϊό(!) είναι μερικά μονάχα παραδείγματα του «κοινού κακού» που η κοινωνία μας έχει στοχοθετήσει την τελευταία πενταετία. Ο πιο πρόσφατος λοιπόν «εχθρός» μας, αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα σύνορά της Ελλάδας, στον Έβρο. Απαριθμείται σε δεκάδες χιλιάδες και είναι εγκλωβισμένος, μεταξύ σφύρας και άκμονος.

   Ασφαλώς, το μεταναστευτικό ζήτημα στο εσωτερικό της χώρας, έχει ήδη διογκωθεί πέραν των δυνατοτήτων διαχείρισης της Ελλάδας. Επομένως ο αριθμός των ανθρώπων που δέχεται τα χημικά της αστυνομίας και απαντά με πετροπόλεμο, εύλογα προκαλεί πανικό στην κυβέρνηση, στην ιδέα της εισόδου. Η αλήθεια είναι, πως οι ανθρώπινες αυτές ροές, δεν επιδέχονται «έναν σωστό τρόπο διαχείρισης». Το ζήτημα είναι σύνθετο και χωλαίνει στο γεγονός ότι τα Ευρωπαϊκά κράτη δεν έχουν ίσο καταμερισμό των μεταναστών με ολοένα και περισσότερα σύνορα να κλείνουν ερμητικά απέναντι στον «ξένο».

    Το βάρος της αντιμετώπισης του προβλήματος και της απόδοσης λύσης πέφτει αποκλειστικά στην Ελλάδα καθώς από πλευράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν υπάρχει καμία στήριξη, πέραν της οικονομικής συνδρομής. Και αυτό καταδεικνύει την έλλειψη συνοχής και την ασσυμετρία ευθυνών της Ευρώπης, που πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί.  Η εκκωφαντική σιωπή της πολιτικής ελίτ, έχει καταδικάσει την Ελλάδα σε (χρηματοδοτούμενη) αποθήκη ανθρώπων, όπου είναι θέμα χρόνου να εκραγεί, σαν ωρολογιακή βόμβα που μετράει αντίστροφα, εις βάρος όλων καθώς ο όγκος των ανθρώπων που στοιβάζονται στα κέντρα κράτησης αυξάνεται ραγδαία.

 Το ενδεχόμενο ανοίγματος των Ευρωπαϊκών συνόρων και της ελεύθερης διέλευσης των ροών, είναι επιλογή; Ρεαλιστικά όχι. Καθώς θα πλήξει τα πολιτικά κόμματα και θα ωφελήσει την άνοδο της άκρας δεξιάς, που τροφοδοτείται από τη ρητορική κατά των ξένων. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, δεν θα το ρισκάρουν συνεπώς. Αντίθετα, θα παραμείνουν σιωπηλοί με μετριοπαθείς επιπλήξεις στο Τουρκικό καθεστώς ακολουθούμενες όμως από δηλώσεις στήριξης στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας(;) και της υποδοχής των ανθρώπινων ροών.

   Για μια ακόμη φορά, η πολιτική του Ερντογάν είναι επιτυχής. Παρακολουθούμε τον εκβιασμό της Ελλάδας και κατ’ επέκταση της ίδιας της Ε.Ε. σε ηθικό και οικονομικό επίπεδο, την ίδια στιγμή που το Συριακό μέτωπο απέναντι στις δυνάμεις του Άσαντ και των Τούρκων μισθοφόρων μαίνεται ανενόχλητα. Ο Τούρκος πρόεδρος γνωρίζει πως η Ε.Ε. από τη στιγμή που έχει επιλέξει την πολιτική της αποθήκευσης ανθρώπων, έχει δώσει στην Τουρκία το «πάνω χέρι» των διαπραγματεύσεων και… των εκβιασμών. Έτσι, οικονομικές βοήθειες προς την Ελλάδα, από την Ένωση, θα σημαίνει μονάχα κι άλλους χιλιάδες ανθρώπους στα σύνορα, έως ότου τα χρήματα, να πάνε στην Τουρκία.

    Δυτικά του Έβρου, υπάρχει σύγχυση. Τα κανάλια, οι σελίδες, μιλούν για «εισβολή» μα η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η Ελλάδα άλλωστε δεν είναι ο τελικός προορισμός, ούτε η γη της επαγγελίας αλλά ένα πέρασμα που έχει μετατραπεί σε φυλακή για την ώρα. Εάν επιθυμούμε να βρούμε την πηγή της παρούσας κατάστασης, σε Ευρωπαϊκή διάσταση, θα πρέπει να την αναζητήσουμε δυτικά των συνόρων μας και σε όσους επιτρέπουν να διαιωνίζεται το πρόβλημα σε βάρος τόσο της Ελλάδας (που δεν το αναγνωρίζει) όσο και των ανθρώπινων ψυχών που αναζητούν ένα καλύτερο αύριο.

Κωνσταντίνος Κορυζής, Πολιτικός Επιστήμονας

(Visited 113 times, 1 visits today)

Κλείσιμο