Written by 12:39 μμ Αρθρογραφία, Βέτα Μαρτσούκου, Επικαιροτητα

Άραγε, το «Μένουμε σπίτι» είναι ίδιο για όλους; | Βέτα Μαρτούκου

Ενόψει της παγκόσμιας πανδημίας, οι κυβερνήσεις πολλών κρατών, σε όλο τον κόσμο (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) έχουν λάβει μέτρα, όπως την απαγόρευση της άσκοπης κυκλοφορίας, προκειμένου να περιοριστεί η εξάπλωση του ιού. Σύνθημα των ημερών είναι το «Μένουμε Σπίτι», το οποίο έχει γίνει γνωστό σε όλους μέσα από διαφημίσεις, hash tags στα social media και συζητήσεις. Έχουμε όμως αναρωτηθεί, πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για κάποιους ανθρώπους να μένουν στο σπίτι τους;

Πρωτίστως, όλοι γνωρίζουμε πως όλα τα σπίτια δεν είναι ίδια. Υπάρχουν σπίτια πολλών τετραγωνικών μέτρων, με πολλά δωμάτια, μεγάλα μπαλκόνια, όμορφη θέα, σε προνομιακές περιοχές με αρκετές ανέσεις, ενώ παράλληλα υπάρχουν και σπίτια με λιγότερα προνόμια, πολύ λίγα τετραγωνικά μέτρα, μικρούς χώρους, υπόγεια και με πολλά προβλήματα, τα οποία λόγω οικονομικής δυσχέρειας δεν μπορούν να επισκευασθούν. Όπως είναι λογικό, στην δεύτερη κατηγορία σπιτιών, τα πράγματα δυσκολεύουν και το «μένουμε σπίτι» για αρκετές μέρες σε τέτοιους χώρους δημιουργεί προβλήματα τόσο ψυχικά όσο και σωματικά. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειωθεί, ότι η προτροπή πολλών celebrities για σωματική άσκηση, ταινίες και ποιοτική ενασχόληση μέσα στο σπίτι, σε κάποιες περιπτώσεις για πολλούς φαντάζει άπιαστο όνειρο. Μια ακόμη κατηγορία, είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν καν σπίτι. Δυστυχώς, το ποσοστό των άστεγων συμπολιτών μας είναι αρκετά μεγάλο, ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση και εύλογα γίνεται αντιληπτό, ότι το να μένεις στο δρόμο ή σε κάποιο χώρο που παραχωρούν διάφοροι οργανισμοί σε αυτούς τους ανθρώπους προφανώς δεν λύνει το πρόβλημα, ούτε αλλάζει κατά πολύ την κατάσταση τους. Σε αυτή την κατηγορία, ανήκουν και οι πρόσφυγες, οι οποίοι ήδη ζουν σε άθλιες συνθήκες και μια πιθανή εξάπλωση του ιού θα προκαλούσε ακραίες επιπτώσεις τόσο στους ίδιους όσο και σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνίας.

Επιπροσθέτως, δεν θα μπορούσε να παραληφθεί ότι η πρόσβαση στο internet αποτελεί εξίσου μια πτυχή κοινωνικών διακρίσεων. Για πολλά άτομα στις μέρες μας η σύνδεση στο διαδίκτυο αποτελεί πολυτέλεια, καθώς η ανεργία αλλά και τα έξοδα αυξάνονται ραγδαία. Δεδομένου ότι πλέον οι περισσότερες λειτουργίες αναγκαστικά γίνονται μέσω υπολογιστή, θα αναρωτηθεί κάποιος, πως θα μπορούν να παρακολουθούν τα μαθήματά τους οι φοιτητές και οι μαθητές, που δεν μπορούν οι οικογένειές τους να τους παρέχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο ή ακόμα δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν υπολογιστή, tablet ή laptop;

Ένα άλλο πρόβλημα που διογκώνεται αυτές τις μέρες είναι δυστυχώς η διατάραξη των σχέσεων μεταξύ των μελών μιας οικογένειας. Ας μην ξεχνάμε ότι σε πολλές οικογένειες, ανεξαρτήτως οικονομικού status, υπάρχουν πολλά προβλήματα μεταξύ των συζύγων ή και των άλλων μελών της οικογένειας, τα οποία οδηγούν ακόμα και σε βίαιες συμπεριφορές. Σε μία κατάσταση «εγκλεισμού» που βιώνουμε αυτές τις μέρες, πολλά άτομα δεν έχουν την ψυχική δύναμη να αντιμετωπίσουν αυτές τις συνθήκες ή αντιμετωπίζουν ήδη προβλήματα εθισμού, κατάθλιψης, έκρυθμης συμπεριφοράς, εκνευρισμού κλπ με αποτέλεσμα να ξεσπούν στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς τους, που είναι λόγω συνθηκών συνέχεια κοντά τους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι οι κλήσεις για βοήθεια σε αρμόδιους φορείς για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας έχουν αυξηθεί το τελευταίο διάστημα επιβεβαιώνοντας τον κανόνα ότι εν γένει αυξάνονται σε περιόδους κρίσεων.

Από τα παραπάνω, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, το να μένει κανείς σπίτι δεν είναι τόσο εύκολο. Από μια κοινωνιολογική προσέγγιση των πραγμάτων, παρατηρούμε ότι οι κοινωνικές διαφορές αντανακλούν πληθώρα προβλημάτων και επιπτώσεων σε περιόδους ταραχών. Έτσι, άτομα με καλύτερη οικονομική κατάσταση διαθέτουν εκ των πραγμάτων περισσότερα “εφόδια” για να αντιμετωπίσουν με περισσότερη ευκολία και άνεση επικείμενες δυσκολίες, σε αντίθεση με άλλους που πασχίζουν να βγάλουν τα προς το ζην. Αντίστοιχα, τα μέλη μιας οικογένειας με ισχυρούς και ουσιαστικούς δεσμούς χαίρονται να περνάνε χρόνο και δυσκολίες μαζί, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις η αναγκαστική συμβίωση μεγαλώνει το χάσμα και τη ρήξη μεταξύ τους.

Προσπαθώντας να δούμε τα πράγματα πιο αισιόδοξα και λαμβάνοντας υπόψη τις όποιες κοινωνικές προεκτάσεις δημιουργούνται από την παραμονή των ανθρώπων στα σπίτια τους, αντιλαμβανόμαστε ότι, είναι η μόνη λύση που έχει απομείνει ώστε να αντιμετωπίσουμε την εξάπλωση ενός ιού και μια αφορμή για να καταλάβουμε την αξία της “εστίας” και της οικογένειας.

Βέτα Μαρτσούκου, Φοιτήτρια Πολιτικών Επιστημών

(Visited 156 times, 1 visits today)

Κλείσιμο