Written by 6:00 μμ Αρθρογραφία, Επικαιροτητα, Κατερίνα Καρακουλάκη

“Ανιδιοτέλεια, Αγάπη, Αλληλεγγύη και Ανθρωπιά : Τα τέσσερα άλφα της ζωής” |Κατερίνα Καρακουλάκη

Η ανθρωπιά δεν είναι χαρακτηριστικό το οποίο αποκτάς με το πέρασμα του χρόνου. Την ανθρωπιά ή την έχεις ή δεν την έχεις.

Οι συνθήκες που επικρατούν σήμερα δεν είναι και οι πιο εύκολες. Λίγη αγάπη και μερικές πράξεις ανθρωπιάς και ανιδιοτελούς συνεισφοράς μπορούν να ”σπάσουν λίγο το γκρίζο” της δύσκολης καθημερινότητάς μας και να μας υπενθυμίσουν πως πάντα υπάρχει λόγος για χαρά και ελπίδα.

Η ανθρωπότητα καθ’ όλη την διάρκεια της παγκόσμιας ιστορίας έχει επιβιώσει από πολέμους, πανδημίες, γενοκτονίες, κρίσεις, δολοφονίες, φυσικές καταστροφές, γεγονότα που την στιγμάτισαν και θα συνεχίζουν να την στιγματίζουν για πολύ ακόμη. Και όμως λέγεται πως τέτοια συμβάντα είναι φυσιολογικό να συμβαίνουν. Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τον λόγο που συμβαίνουν αυτά ούτε να κατηγορήσουμε μία ανώτερη δύναμη για τα ίδια. Μπορούμε όμως να συνεχίσουμε να ζούμε, να ξεπερνάμε, να κοιτάμε και να βαδίζουμε μπροστά, να μαθαίνουμε από τις απώλειες και τον πόνο και να χαιρόμαστε την υγεία και την ζωή.

Το να παρέχεις την βοήθειά σου σε κάποιον που την έχει ανάγκη χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, ή να κάνεις τον άλλον να χαμογελάει και να προσφέρεις αγάπη και ελπίδα σε δύσκολες μέρες, όπως είναι οι σημερινές, είναι πολύ σημαντικότερο από το να δίνεις σημασία στα υλικά αγαθά. Οι καιροί είναι δύσκολοι, το μόνο που μας απομένει είναι να μην ξεχνάμε το πως να είμαστε άνθρωποι.

Η ανθρωπιά δεν είναι χαρακτηριστικό το οποίο αποκτάς με το πέρασμα του χρόνου. Την ανθρωπιά ή την έχεις ή δεν την έχεις.

Τι είναι, όμως, η ανθρωπιά; Ανθρωπιά είναι ο τρόπος που επιλέγεις να ζήσεις τη ζωή προσφέροντας τη βοήθειά σου σε όσους το έχουν ανάγκη. Είναι η καλοσύνη, η αγάπη και το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπό σου. Είναι στάση ζωής!

Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του ένα κενό, το οποίο δεν καλύπτεται μόνο με την ικανοποίηση των δικών του αναγκών, αλλά και εκείνων των συνανθρώπων του. Πολλές φορές νιώθουμε την ανάγκη και το χρέος να βοηθήσουμε τους γύρω μας. Είναι ένα διαφορετικό είδος ανάγκης που δεν καλύπτεται με απόκτηση νέων υλικών αγαθών. Δεν έχει να κάνει με τα είδη των αναγκών που μας έχουν διδάξει έως τώρα. Είναι η ψυχική ευχαρίστηση που νιώθουμε όταν βοηθάμε τους άλλους, η προσωπική υπερηφάνεια που μας εμψυχώνει να συνεχίσουμε.

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=humanity&tbm=isch&chips=q:humanity,online_chips:common+humanity&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwiJ2OrN_tTtAhUKyKQKHY0ZCzEQ4lYoAHoECAEQGQ&biw=1903&bih=969#imgrc=RI9PMJsTZ7b2GM

Σε μια κοινωνία με πολιτική και κοινωνικο-οικονομική αστάθεια, όπως είναι και η ελληνική, η έννοια της ανθρωπιάς είτε έχει αρχίσει σιγά-σιγά να χάνεται, είτε παραμορφώνεται η αρχική της σημασία. Πλέον, αρκετοί πολίτες συνεισφέρουν στο κοινό όφελος, όχι με απώτερο σκοπό την ικανοποίηση την ψυχικής τους ανάγκης ή μόνο από ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο, αλλά επειδή αναζητούν την πλήρη αναγνώριση με τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε., υπερβάλλοντας πολλές φορές, με σκοπό να δείξουν τον ηρωισμό τους. Δεν είναι ωστόσο όλοι οι άνθρωποι το ίδιο. Υπάρχουν κι αυτοί που με τη χρήση των Μ.Μ.Ε. θέλουν να ευαισθητοποιήσουν τον υπόλοιπο κόσμο για να πράξουν αναλόγως. Το χαμόγελο και το ευχαριστώ όλων αυτών που βοηθάμε, θα έπρεπε να είναι η αμοιβή μας και όχι η αναγνώριση και η επιβράβευση. Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από το να βλέπεις ανθρώπους να χαμογελάνε αληθινά και πίσω από το χαμόγελό τους να κρύβεσαι εσύ, να είσαι εσύ η αιτία αυτού.

Ας μην ξεχνάμε επίσης πως η ανθρωπιά, η αγάπη, η αλληλεγγύη και η ανιδιοτέλεια δεν είναι μόνο γνώση ή βούληση. Δεν είναι λόγος, είναι πράξη. Είναι ένας ολόκληρος εσωτερικός κόσμος που ακτινοβολεί παντού. Η ανθρωπιά αποκλείει την μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό, την επιλεκτικότητα. Δεν έχει όρια ή περιορισμούς, δεν ξεχωρίζει ανάλογα με το χρώμα, το φύλο ή την εθνική ταυτότητα. Είναι ίδια για όλους, έχει ήπια μορφή. Μία ανθρώπινη πράξη μπορεί να ορισθεί από ένα απλό ευχαριστώ μέχρι μία ολόκληρη φιλανθρωπική οργάνωση για τους φτωχούς ή για τους σοβαρά άρρωστους. Περιέχει συγκατάβαση και κατανόηση. Δεν είναι επάγγελμα, δεν είναι αγγαρεία και πάνω απ’όλα δεν είναι μέσο αυτοπροβολής, επιτυχίας και επιβράβευσης του εαυτού μας. Είναι ένα είδος απάρνησης, δηλαδή πρέπει πρωτίστως να αρνηθείς για να κερδίσεις την ουσία. Οφείλεις να στερηθείς για να προσφέρεις, να βάλεις τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα. Αυτός που επιλέγει να είναι ανθρώπινος, είναι σε κάθε περίπτωση  ανθρώπινος, δεν κάνει εξαιρέσεις.

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=humans&tbm=isch&ved=2ahUKEwjclrSZgtXtAhUL66QKHWL5BJ0Q2-cCegQIABAA&oq=humans&gs_lcp=CgNpbWcQAzICCAAyAggAMgIIADICCAAyAggAMgIIADICCAAyAggAMgIIADICCAA6BAgAEEM6BAgjECc6BQgAELEDOggIABCxAxCDAVCDnRFY8rARYKiyEWgAcAB4AIABeIgBzQOSAQMwLjSYAQCgAQGqAQtnd3Mtd2l6LWltZ8ABAQ&sclient=img&ei=EE_bX9zOHIvWkwXi8pPoCQ&bih=969&biw=1903&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919&hl=el#imgrc=Xv7ypTcLFCqOeM

Η έννοια της ανθρωπιάς στην εποχή μας είναι ”τραυματισμένη”. Δυστυχώς έχει μπερδευτεί η καλοσύνη, η ευγένεια, η συμπαράσταση και η γενναιοδωρία με την αφέλεια, την δίψα για κέρδος, τη φήμη και την εξουσία. Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν μετατραπεί σε σχέσεις δούναι και λαβείν. Επικρατεί αδιαφορία και απάθεια για τον διπλανό μας, για αυτόν που δεν έχει τροφή, για αυτόν που πονά και φοβάται, για αυτόν που δεν έχει στέγη, για αυτόν που νοσεί και πασχίζει να επιβιώσει. Η ανθρωπιά έχει υποστεί πολλά τραύματα, πληγές και χτυπήματα και μόνο εμείς έχουμε την δυνατότητα να τα επουλώσουμε. Είναι καιρός να βάλουμε στην άκρη, τον εγωισμό, την υλιστική και καταναλωτική μανία. Μην υποκύπτετε στους εγωκεντρικούς πειρασμούς των σημερινών ημερών. Δεν υπάρχει ανοσία στον πόνο και την θλίψη. Ο καθένας από εμάς ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθεί αβοήθητος στον δρόμο χωρίς να του έχει απομείνει τίποτα και κανένας. Οι καιροι είναι δύσκολοι, η ζωή σκληρή αλλά πάντα υπάρχει η επιλογή να είμαστε ανθρώπινοι, να προκαλούμε χαρά, να παρέχουμε βοήθεια με τον πιο απλό τρόπο, να αγαπάμε με όλο μας το είναι, να προσφέρουμε ανιδιοτελώς, να είμαστε ευγνώμονες για όσα μας έχουν δοθεί. Έτσι υπάρχει ακόμα η ελπίδα να συνεχίσουμε τον αδιάκοπο αγώνα μας παρόλο το ”γκρίζο” χρώμα που έχει συνεπάρει την καθημερινότητά μας. 

” Το να βοηθάς τους συνανθρώπους σου είναι ωραίο, αλλά μόνο όταν γίνεται με χαρά, με όλη σου την καρδιά και με ελεύθερο πνέυμα”

                    Pearl Buck

” Χρειάζεται δύναμη και συνεχής αγώνας για να αγαπάς και να βοηθάς….”

                 Bertha Von Suttner

Κατερίνα Καρακουλάκη, Φοιτήτρια Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=humanity&tbm=isch&chips=q:humanity,online_chips:common+humanity&rlz=1C1CHBD_enGR919GR919&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwiJ2OrN_tTtAhUKyKQKHY0ZCzEQ4lYoAHoECAEQGQ&biw=1903&bih=969#imgrc=NmQdSb72cRblzM

(Visited 117 times, 1 visits today)

Κλείσιμο