Written by 8:32 μμ Επικαιροτητα, Έρευνες LEP

1η Έρευνα LEP: Πανεπιστημιακό Άσυλο

Κάθε μέτρο που κινείται προς την κατεύθυνση της διασφάλισης της ασφάλειας στους χώρους των Α.Ε.Ι., θα πρέπει πρωτίστως να υπηρετεί τον στόχο της αντιμετώπισης της τέλεσης παράνομων πράξεων, χωρίς τον κίνδυνο αστυνομοκρατίας εντός των πανεπιστημίων.

Το ζήτημα της ενίσχυσης της ασφάλειας στα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας δεν είναι κάτι νέο, καθώς πολλά περιστατικά βίας και ανομίας έχουν διαπραχθεί εντός αυτών τα τελευταία χρόνια. Τελευταίο επεισόδιο αποτελεί ο προπηλακισμός του Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, καθώς και ο βανδαλισμός του γραφείου του.

Το εν λόγω περιστατικό αναζωπύρωσε τις συζητήσεις για την αστυνόμευση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να προτείνει μέτρα για την αντιμετώπιση τέτοιου είδους καταστάσεων. Με δεδομένη την ομόφωνη απόφαση της Συνόδου των Πρυτάνεων σχετικά με τη μη εφαρμογή των οριζόντιων μέτρων ασφαλείας που προτείνει η κυβέρνηση, ήρθαμε σε επαφή με καθηγητές, στους οποίους ζητήσαμε να τοποθετηθούν, για το πανεπιστημιακό άσυλο και την ανάγκη προστασίας του.

Το LEP, ως πρότυπο site πολιτικής και κοινωνικής ανάλυσης, το οποίο επιθυμεί να λειτουργήσει ως forum πολιτικών, κοινωνικών και νομικών ζητημάτων αλλά και ως ένα ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας, προσέγγισε εν ενεργεία πανεπιστημιακούς, προκειμένου να μας απαντήσουν σε ορισμένες ερωτήσεις για το εν λόγω ζήτημα. Στην προσπάθειά μας, αρωγοί στάθηκαν η κ. Στυλιανή Γκιώση, Μέλος ΣΕΠ – ΕΑΠ, ο κ. Γεώργιος Δίελλας, Διδάσκων Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης & Αυτοδιοίκησης, η κ. Μαρία Καγιαβή, Εκπαιδευτικός- Μέλος ΣΕΠ – ΕΑΠ, ο κ. Γιώργος Κουλαουζίδης, Επίκουρος Καθηγητής Εκπαίδευσης Ενηλίκων, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και ο κ. Κωστής Πιερίδης, Διδάσκων Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Κρήτης, τους οποίους θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά για την βοήθειά τους.

Τι πιστεύετε, ως πανεπιστημιακός, για το άσυλο;

Στυλιανή Γκιώση: Το άσυλο αφορά μόνο την προστασία της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και σύγχρονων ευρημάτων των διαφόρων επιστημών.

Γεώργιος Δίελλας: Η κατοχύρωση της προστασίας της ακαδημαϊκής ελευθερίας στη διδασκαλία και την έρευνα, αποτελεί αδιαπραγμάτευτη αξία. Η Πολιτεία οφείλει να εγγυάται θεσμικά και αποτελεσματικά την αδέσμευτη και απαραβίαστη επιστημονική σκέψη, έρευνα και διδασκαλία. Στο πλαίσιο αυτό, η έννοια του ασύλου συνδέεται άρρηκτα με την προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της ελευθερίας διακίνησης των ιδεών, σε όλους τους χώρους των πανεπιστημίων, έναντι οιουδήποτε επιχειρεί να τις καταλύσει ή περιορίσει.

Μαρία Καγιαβή: Το πανεπιστημιακό άσυλο νομίζω ότι δημιουργήθηκε για να εξασφαλίσει τη λειτουργία του πανεπιστημίου  ως χώρο ελεύθερης ανταλλαγής απόψεων, ιδεών και εμπειριών ανάμεσα σε όλους τους εμπλεκόμενους και ως τέτοιο οφείλει να διατηρηθεί. Οι θλιβερές εικόνες των τελευταίων ημερών σίγουρα προβληματίζουν, σε καμία όμως περίπτωση δεν πρέπει να μας οδηγήσουν στην  αμφισβήτηση  της  ύπαρξής του!

Γιώργος Κουλαουζίδης: Η έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου είναι θεμελιώδης για τη λειτουργία ενός ακαδημαϊκού ιδρύματος. Οι ιδέες, οι σκέψεις, οι απόψεις και οι θέσεις πρέπει να
εκφράζονται ελεύθερα, όσο αιρετικές και αν είναι, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει περιθώριο για
ανάπτυξη διαλόγου και κατά συνέπεια δεν υπάρχει χώρος για δημοκρατική και κριτική
εκπαίδευση αλλά και προσωπική ανάπτυξη. Όταν λοιπόν το ζήτημα είναι η προστασία των
ιδεών και της ελευθερίας της έκφρασης, τότε το άσυλο είναι μια αυτονόητη έννοια για κάθε
δημοκρατικό πανεπιστημιακό ίδρυμα. Αν λοιπόν η ερώτηση αφορά τα παραπάνω, η θέση
μου είναι καθαρή. Κάθε μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας, φοιτήτριες, φοιτητές,
καθηγήτριες, καθηγητές, ερευνητές, εργαστηριακό, διοικητικό και γενικά ανθρώπινο
δυναμικό, όλοι όσοι ανήκουν στο πλαίσιο των θεσμών του πανεπιστημίου, πρέπει να
εκφράζουν τις απόψεις τους ελεύθερα δίχως κανενός είδους καταπίεση (είτε εσωτερικά είτε
εξωτερικά επιβαλλόμενη). Ελευθερία έκφρασης ωστόσο δεν σημαίνει άσκηση βίας ή
βανδαλισμό χώρων ή κάθε άλλου είδους παράνομη και εγκληματική δραστηριότητα. Το
άσυλο δεν αφορά και δεν αφορούσε ποτέ σε τέτοιου είδους συμπεριφορές.

Κωστής Πιερίδης: Πρόκειται για μια σπουδαία κατάκτηση των πανεπιστημίων με πολλαπλές προεκτάσεις. Αφορά στην ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων και ιδεών, στην αέναη δέσμευση των ιδρυμάτων στην επιστήμη και την προστασία των κριτηρίων της επιστημονικότητας από πάσης φύσεως ιδιοτέλειες, στην προστασία των φοιτητικών κινημάτων είτε συμφωνούμε, είτε διαφωνούμε με αυτά. Στο χώρο του πανεπιστημίου ανθεί, πέραν της επιστήμης, η νεότητα των φοιτητών, μια από μόνη της συνθήκη αμφισβήτησης, κριτικής, ονείρων και ουτοπίας. Ας της αφήσουμε το χώρο που της αναλογεί.

Κωστής Πιερίδης, Διδάσκων τμήματος Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Πώς θα μπορούσε να γίνει το Πανεπιστήμιο πιο ασφαλές; Συμφωνείτε με την αστυνόμευσή του;

Στυλιανή Γκιώση: Η ασφάλεια του χώρου να προστατεύεται από ειδικούς της ασφάλειας των χώρων. Όσον αφορά την αστυνόμευσή του, συμφωνώ με τον ενδελεχή έλεγχο και τη δυνατότητα εισόδου μόνο όσων εισέρχονται στο Πανεπιστήμιο για το κοινό όφελος των ίδιων και του Πανεπιστημίου.

Γεώργιος Δίελλας: Κατά την άποψή μου κάθε μέτρο που κινείται προς την κατεύθυνση της διασφάλισης της ασφάλειας στους χώρους των Α.Ε.Ι., θα πρέπει πρωτίστως να υπηρετεί τον στόχο της αντιμετώπισης της τέλεσης παράνομων πράξεων, χωρίς τον κίνδυνο αστυνομοκρατίας εντός των πανεπιστημίων. Το ζήτημα της ασφάλειας των πανεπιστημίων, συχνά αντιμετωπίζεται ως ζήτημα ελλιπούς θεσμικού πλαισίου. Κατά την άποψή μου είναι κυρίως πρόβλημα εφαρμογής, δηλαδή βούλησης. Η τύχη της επιτυχούς κατά τη γνώμη μου διάταξης του άρθρου 3 του ν. 4009/2011, το αποδεικνύει. Παρά την ψήφισή του με υπερβολικά αυξημένη – όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα – κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν κατάφερε να διασφαλίσει ούτε τη μακροημέρευση, ούτε την εφαρμογή του.

Ενισχυτικά μέτρα προς την κατεύθυνση της διασφάλισης ενός ασφαλούς πανεπιστημίου για όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, θα μπορούσαν να είναι η θέσπιση ελέγχου εισόδου (π.χ. με ηλεκτρονική κάρτα ταυτοποίησης) ή ακόμα και η υπό προϋποθέσεις δημιουργία ασφάλειας (τύπου security). Σε κάθε περίπτωση όμως, το σημαντικό είναι να διασφαλίζεται ότι εφόσον τελούνται αξιόποινες πράξεις, εφαρμόζεται και εντός των Α.Ε.Ι. η κοινή νομοθεσία, χωρίς να απαιτείται η προηγούμενη έγκριση πανεπιστημιακών οργάνων. Αυτή η προϋπόθεση, συνοδευόμενη από την αναγκαία πολιτική βούληση, μπορεί να επιλύσει αποτελεσματικά το ζήτημα. Αντίθετα, μέτρα που κατευθύνονται σε περισσότερο «αστυνομοκεντρικές» λύσεις, είναι δυνατό να ενεργοποιήσουν ακραία πολιτικά και ιδεολογικά αντανακλαστικά (τόσο υπέρ όσο και κατά της μόνιμης παρουσίας αστυνομικών δυνάμεων στο χώρο των πανεπιστημίων), που τελικά θα βλάψουν την υπόθεση της ασφάλειας στο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Γεώργιος Δίελλας, Διδάσκων Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης & Αυτοδιοίκησης

Μαρία Καγιαβή: Θα μπορούσε η ευθύνη της λειτουργίας του να δοθεί στους ίδιους τους φοιτητές, μέσα από δημοκρατικές και ισότιμες διαδικασίες. Όχι όμως απλά και μόνο ως  “διαχείριση” του χώρου, αλλά ως ουσιαστική χρήση του σε τόπο έκφρασης και δημιουργίας. Εάν οι χώροι του πανεπιστημίου δίνονταν π.χ. στους φοιτητές για να εκθέσουν έργα τους, να διοργανώσουν δρώμενα, εκδηλώσεις κ.τ.λ., τότε ο χώρος θα γίνονταν κτήμα των φοιτητών και των καθηγητών και θα προστατεύονταν από τους ίδιους. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν σε ιδρύματα του εξωτερικού αλλά και σε «μικρές» πανεπιστημιακές δομές της Ελλάδας. Όσον αφορά το κομμάτι της αστυνόμευσης από το κράτος, με την έννοια της περιφρούρησης και του ελέγχου από την αστυνομία, όχι. Μια τέτοια  κρατική παρέμβαση θα αναιρούσε τον λόγο ύπαρξής του!

Γιώργος Κουλαουζίδης: Το Πανεπιστήμιο ως χώρος έχει πράγματι προβλήματα ασφάλειας. Σε κάποιες περιπτώσεις τα προβλήματα είναι μεγαλύτερα σε άλλες είναι μικρότερα. Δεν είναι όλα τα πανεπιστημιακά ιδρύματα ίδια με την έννοια ότι λειτουργούν σε διαφορετικές συνθήκες. Θεωρώ, ότι η πανεπιστημιακή κοινότητα, αν πράγματι θέλει να λέγεται κοινότητα, πρέπει να βρει τρόπο να λύσει το πρόβλημα της ασφάλειας μόνη της. Πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο είχαν ανάλογα προβλήματα και βρήκαν λύσεις. Θέλει ειλικρινή διάλογο μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών. Νομίζω είναι ευθύνη της κάθε διοίκησης ενός Πανεπιστημίου να ξεκινήσει έναν πραγματικό διάλογο κατανόησης και συναίνεσης. Και η λύση θα βρεθεί. Μια λύση σε τέτοια ζητήματα δεν μπορεί πάντα να είναι κοινά αποδεκτή από όλους αλλά αν υπάρχει συναίνεση και δεν υπάρχουν θεμελιώδεις διαφωνίες κάτι θα βρεθεί. Δε νομίζω ότι υπάρχει μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας που θέλει το πανεπιστήμιο να είναι επικίνδυνο και ανασφαλές.

Πάντως, διαφωνώ με τον όρο «αστυνόμευση». Η αστυνόμευση υπονοεί εμπλοκή της Αστυνομίας. Η Αστυνομία δεν έχει θέση στο πανεπιστήμιο, εκτός από τις περιπτώσεις που προανέφερα. Όταν υπάρχει ζήτημα τέλεσης εγκληματικής πράξης (π.χ. κλοπές, διακίνηση ουσιών, βανδαλισμοί, βιαιοπραγίες και άλλες τέτοιες πράξεις) η Αστυνομία και οι διάφορες υπηρεσίες της (π.χ. Δίωξη Ναρκωτικών) πρέπει να επεμβαίνει αυτεπάγγελτα. Συμφωνώ όμως με την ύπαρξη εσωτερικής ασφάλειας, όπως υπάρχει σε πολλά πανεπιστήμια του πλανήτη. Ένα πανεπιστημιακό σώμα ασφάλειας, με ειδική εκπαίδευση που θα είναι εργαζόμενοι του Πανεπιστημίου και θα λογοδοτούν στις εκάστοτε διοικήσεις των ιδρυμάτων. Με συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας, με όρια δηλαδή, αλλά και με ελέγχους στις εισόδους των κτηρίων ώστε να διασφαλίζεται η ασφάλεια των όσων δραστηριοποιούνται στους χώρους του κάθε ιδρύματος. Κανείς δεν πρέπει να απειλεί την ασφάλεια των εκπαιδευόμενων, των διδασκόντων και των εργαζόμενων στο Πανεπιστήμιο.

Γιώργος Κουλαουζίδης, Επίκουρος Καθηγητής Εκπαίδευσης Ενηλίκων, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Κωστής Πιερίδης: Τι θα πει «ασφαλές» πανεπιστήμιο ακριβώς; Μήπως οι υπέρμαχοι της κατάργησης του ασύλου εννοούν ένα χειραγωγήσιμο πανεπιστήμιο; Τέτοιου τύπου «ασφάλεια» δεν την έχει ανάγκη κανένα πανεπιστήμιο. Αντίθετα, το πρόβλημα είναι η ανασφάλεια που έχει προκύψει από τη χρόνια απαξίωση του δημόσιου πανεπιστημίου και της επιστημονικής έρευνας, από την υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων, από την υποστελέχωση σε διδακτικό και διοικητικό προσωπικό. Επομένως, για να αποφύγουμε να αντιμετωπίσουμε τα δομικά και πραγματικά προβλήματα μήπως «εφευρίσκουμε» ζητήματα ανομίας και παραβατικότητας; Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν. Πιστεύω όμως ότι αυτά θα εξαφανιστούν ή θα περιοριστούν στο ελάχιστο όταν τα πανεπιστήμια «επιστρέψουν» στους φοιτητές. Μια θετική πολιτική αναδιάρθρωσης και αναδιοργάνωσής τους θα αναθερμάνει το ενδιαφέρον των ίδιων των φοιτητών για τα ιδρύματά τους. Το πανεπιστήμιο οφείλει να είναι ανοικτό για όλους. Υπάρχει «ασφαλέστερος» χώρος από ένα πανεπιστήμιο γεμάτο φοιτητές; Σε αυτό το ενδεχόμενο η υπόλοιπη κοινωνία ίσως αρχίσει να αισθάνεται μια κάποια ανασφάλεια και αυτό νομίζω είναι ο βασικός λόγος που γίνεται αυτή η κουβέντα περί ασύλου.

Εκφράζουμε τις πιο θερμές μας ευχαριστίες στους αξιότιμους πανεπιστημιακούς.

Με εκτίμηση, η ομάδα του La Evoluciόn Polίtica

Πανεπιστημιακοί (με αλβαβητική σειρά):

Στυλιανή Γκιώση, Μέλος ΣΕΠ – ΕΑΠ

Γεώργιος Δίελλας, Διδάσκων Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης & Αυτοδιοίκησης

Μαρία Καγιαβή, Εκπαιδευτικός- Μέλος ΣΕΠ – ΕΑΠ

Γιώργος Κουλαουζίδης, Επίκουρος Καθηγητής Εκπαίδευσης Ενηλίκων, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Κωστής Πιερίδης, Διδάσκων Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Πηγή Εικόνας: https://www.google.com/search?q=panteio&safe=active&sxsrf=ALeKk03Otob0mr1jjq82L04CEUpC9CZ7NA:1607365848345&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwjrmqizwLztAhUV8uAKHWDGD0IQ_AUoAXoECAoQAw&biw=1366&bih=625#imgrc=nBFo8gbgMIXDhM

*Σημειώνεται ότι τα λόγια των καθηγητών αποτυπώθηκαν αυτούσια, χωρίς καμία επεξεργασία. Επίσης, δεν αποκλείστηκε από την δημοσίευση κανένας καθηγητής που δέχτηκε να συμμετάσχει.

(Visited 181 times, 1 visits today)

Κλείσιμο